ترجمة الحقائق فيض كاشانى - كاشانى، محمد بن شاه مرتضي - الصفحة ٢٢٩ - باب دوم در آنچه وارد شده در مذمت دنيا

خصلتْ همه در محبّت دنيا داشتن جمع است. و از اين راه است كه انبيا و علما گفته‌اند: محبّت دنيا اصل هر گناهى است. و دنيا دو دنياست: يكى آن است كه بنده را به آخرت مى‌رساند. و ديگرى ملعون و از رحمت خدا دور است‌[١].

و از حضرت امام محمّد باقر ٧ روايت است كه به جابر فرمودند: اى جابر! هركه دين خدا در نهايت صفا و پاكيزگى داخل دلِ آن شود دل آن از غير خدا باز مى‌ماند. اى جابر! دنيا چيست و چه چيز تواند بود؟ آيا[٢] دنيا چيزى هست مگر طعامى كه بخورى يا جامه‌اى كه بپوشى يا زنى كه با وى نزديكى كنى؟ اى جابر! مؤمنان به بودن در دنيا مطمئن نمى‌باشند و ايمن نمى‌باشند كه چگونه وارد آخرت خواهند شد. اى جابر! آخرت جاى آرام است و دنيا جاى فانى و زايل شدن است، امّا اهل دنيا اهل غفلتند و مؤمنانِ دانشمند اهل فكرت و عبرتند[٣]، آنچه به گوش از خوشى دنيا شنيده‌اند[٤] منشأ ناشنوايى ذكر خدا نشده و آنچه به چشم از زينت دنيا ديده‌اند باعث نابينايى ايشان از ذكر خدا نشده، بنابر اين به ثواب آخرت فايز و بهره‌مند شده‌اند چنانچه به علم بهره‌مند شده‌اند[٥].

و از حضرت امام جعفر صادق ٧ روايت است كه فرمودند: هرگاه خداى عزّ وجلّ اراده خير به‌[٦] بنده‌اى نمود او را در دنيا زاهد و بى‌رغبت مى‌گرداند و دانشمند مى‌سازد او را در دين و عيبهاى دنيا را به او مى‌نمايد، و هركه اين هر سه روزىِ او شود تمامى خيرات دنيا و آخرت روزىِ آن شده‌[٧].

[١] - الكافي ٢: ١٣٠ ح ١١. مشكاة الأنوار: ٤٦٥.

[٢] -a s + در.

[٣] - عبرتند/a s غيرتند و.

[٤] - اند/s a از.

[٥] - الكافي ٢: ١٣٢ ح ١٦. و با تفاوتهايى در كشف الغمّة ٢: ٣٣٣.

[٦] -a - به.

[٧] - الكافي ٢: ١٣٠ ضمن ح ١٠. مشكاة الأنوار: ٢٠٦.