مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٨٣ - نظریه داروین و غایت داشتن موجودات

درمیآید.

تأثیر نظریه داروین در برهان نظم

این بود که فرضیه داروین که در دنیا پیدا شد سرو صدای زیادی راه انداخت.

فرضیه داروین بعد از دوره هیوم پیدا شد، چون دوره هیوم در نیمه دوم قرن هجدهم بود و نظریه داروین درست در حدود نیمه دوم قرن نوزدهم پیدا شد. گویا در سال ١٨٥٩ بود که کتاب بنیاد انواع و انتخاب طبیعی داروین منتشر شد. کتابهای مشابهش نیز تقریباً در همان زمان منتشر شد، درست در حدود نیمه دوم قرن نوزدهم؛ یعنی حدود هفتاد سال گذشته بود. این است که در کلمات هیوم این احتمال وجود ندارد، ولی بعد از پیدایش نظریه داروین این احتمال به وجود آمد که گفتند نظریه داروین برهان نظم را متزلزل کرده است، روی همان حسابی که عرض کردم.

فرضیه داروین و نظریه احتمالی بودن نظم عالم

اولًا حتی روی حسابهای خود داروین هم این فرضیه بدون معیار احتمالات، زیاد قابل قبول نیست. در پیدایش اشیاء آن قدر احتمالات تکرار نشده است تا به این صورت موجود شوند؛ یعنی در همین تکامل تدریجی حیوانات که داروین گفته از نسل یک حیوان حیوانهایی پیدا شد و بعد آنهایی که صلاحیت برای بقا نداشتند از بین رفتند و آن که اصلح برای بقا بود ماند، به این صورت نبوده که پیدایش موجودات آن قدر زیاد تکرار شده باشد، مثلا میلیاردها بار در طبیعت تکرار شده باشد و بعد یک بار آن موجودی پیدا شده باشد که چون تصادفاً صلاحیت برای بقا داشته باقی مانده است. به این شکل نیست. او مثلا میگوید که فرض کنید یک حیوانی چند تا بچه از او زاییده شد و همه از بین رفتهاند و یکی از آنها صلاحیت برای بقا داشته است.

نظریه داروین و غایت داشتن موجودات

ولی آن چیزی از بیان او که بیشتر این نظریه [احتمالات] را از بین برده است این است که آنچه به جانداران صلاحیت برای بقا میبخشد یک عضو کوچک نیست، یک عضو به تنهایی نیست. ببینید: اگر چنین بود که در بدن موجود زنده اگر یک