مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤١٦ - وجه دیگری در تفسیر آیه این آیه ناظر به مسأله عدل و ظلم است

است؛ برای اینکه خداوند مالک علیالاطلاق همه عالم هستی است. مالکیتهایی که در میان مخلوقات و در عالم هستی هست، در مقابل یکدیگر درست است، مالکیت شما در مقابل من و من در مقابل شما معنی دارد. من مالک کتاب خودم هستم و شما مالک کتاب خودتان؛ یعنی شما اولویتی نسبت به آن کتاب دارید و من اولویتی نسبت به این کتاب دارم. اگر من کتاب شما را بدون اجازه شما تصرف کنم ظلم است، و اگر شما هم بدون اجازه من در کتاب من تصرف کنید ظلم است. ولی آیا میشود موجودی در یک چیزی نسبت به خدا اولویت پیدا کند؟ آیا میشود کسی چیزی داشته باشد که در داشتن آن نسبت به خدا اولی باشد به طوری که اگر خدا بخواهد در آن تصرف کند باید مطابق میل و رضای صاحبش انجام دهد؟ مثل اینکه کسی بگوید من حیات و زندگی دارم، اگر خدا بخواهد این زندگی را بدون اجازه من از من بگیرد، ظلم است؛ او در مال من بدون رضا و اجازه من تصرف کرده است. مثل آن که گفته: