تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٥٩٦ - تفسير ابيات

توست كه به صورت آن شخص نقش بسته است ، مگر اين خبر را از پيامبر عظيم الشأن ما نخوانده‌اى كه مى فرمايد :
« المؤمن مرآت المؤمن » ( مؤمن آينهء مؤمن است ) و ضمناً اطمينان داشته باش ، هر عينكى كه در اين زندگانى به ديده گان خود بزنى ، اشياء را به همان رنگ عينك خود خواهى ديد ، و از آن جهت كه مؤمن با نور خداوندى به انسان و جهان مى نگرد ، لذا همهء حقايق را آن چنان كه هستند مى بيند . آن كس كه پردهء آتشين خداوندى روى ديده گانش نشسته است ، او چگونه مى تواند نيكو را از بد تشخيص بدهد ؟ خداوندا ، هر چه كه مى نگريم و هر چه كه تأمل مى كنيم ، باز مى بينيم نقص و بىچارگى از همه سو ما را احاطه كرده است ، تو آب طهور عنايت خود را بر آتش پرده هاى ديده گان ما بزن ، و آن را بر طرف فرما ، تا با نور تو در اين جهان بنگريم ، و از ارتباط حقيقى با انسان و جهان بهره ور شويم .
خداوندا ، آب و دريا و آتش همه در اختيار تو هستند ، تويى كه مى توانى اين حقايق را به سود ما تبديل فرمايى .
پروردگارا ، ما بدون اين كه از تو مطالبه نماييم اين نعمتهاى عظمى را بر ما عطا فرموده‌اى ، به ما جان دادى و نان عطا فرمودى ، ما كه از تو توفيق زندگانى صحيح مى خواهيم ، ما را از زندگانى اصيل بهره مند فرما .