تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٥٠٣ - تفسير ابيات

مى دانيد اين كه گفتم قلم را از باد قرار دادن پوچ و رو به فنا است مقصودم از باد چيست ؟ مقصودم از باد هوى و هوس شيطانى شماست ، بياييد ، اين هوى و هوس را كنار بگذاريد ، پيغام خدايى را دريابيد ، بقاء و ابديت مخصوص پيغام كردگارى است . پيغامهاى كردگارى سر تا پا ابديت و پايدارى است . آرى دبدبه و خطبه خوانى و سكه زنى شاهان روزگار محو و نابود مى گردد .
چرا ؟ زيرا موجوديت شاهان پا در هواست . براى هستى آنها تكيه گاهى وجود ندارد ، ولى انبياء و اولياء اللَّه به جهت اتصال به بارگاه خداوند لا يزال پشتيبان ابدى داشته ، فنا بر آنها راهيابى ندارد . اين است كه نام پادشاهان فقط براى نشان دادن ماجراى گذشتگان مطرح مى گردد ، گاهى براى درس عبرت نام فراعنه و سلاطين را مطرح مى كنند ، ولى نام احمد عليه السلام همچنان به رهبرى خود ادامه مى دهد . و هنگامى كه ما نام احمد را به زبان مى آوريم ، در حقيقت مانند اين است كه رقم صد را به زبان آورده‌ايم ، چنان كه رقم صد شامل تمام اعداد از يك تا صد مى باشد ، نام احمد عليه السلام هم شامل تمام پيامبران عظيم الشأن الهى است .