ترجمة الحقائق فيض كاشانى - كاشانى، محمد بن شاه مرتضي - الصفحة ٤١٥ - فصل در اخلاص

اعلا اراده جناب الهى نمودن است و اين شناخته مى‌شود به تفكّر در صفات و افعال خدا و مناجات با وى. و بعد از آن اراده نفع آخرت است و آن حظّ نفس است.

و در خبر وارد شده كه: حقيقت اخلاص آن است كه بگويى: پروردگار من خداست و بعد از آن چنانچه مأمور شده‌اى بر جاده مستقيم سلوك نمايى از براى خداى عزّ وجلّ و عمل كنى و نخواسته باشى كه از اين راه مدح كرده شوى. خداى عزّ وجلّ فرموده: «وَ ما أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ»[١] يعنى مأمور نشده‌اند مگر به آنكه عبادت خدا كنند در حالتى كه خالص گردانيده باشند دين را از براى خدا.

و فرموده: «أَلا لِلَّهِ الدِّينُ الْخالِصُ»[٢] يعنى آگاه باش كه دين خالص از براى خداست.

و فرموده: «إِلَّا الَّذِينَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ اعْتَصَمُوا بِاللَّهِ وَ أَخْلَصُوا دِينَهُمْ لِلَّهِ»[٣] يعنى مگر كسانى كه توبه كرده باشند و اصلاح خود كرده اعتصام به خدا نموده باشند و دين خود را خالص گردانيده باشند (از براى خداى عزّ وجلّ‌[٤].

و حضرت أمير المؤمنين سلام اللَّه عليه فرمودند: خوشا حال كسى كه خالص ساخته باشد)[٥] از براى خدا عبادت و دعا را. و دل او مشغول آنچه چشمهاى او ديده نشده باشد و ذكر خدا را فراموش نكرده باشد به سبب آنچه گوشهاى او شنيده و دل او غمگين نشده باشد به سبب آنچه به ديگران عطا شده‌[٦].

و حضرت امام محمّد باقر ٧ فرمودند: خالص نمى‌سازد بنده‌اى ايمان به خدا را چهل روز- يا آنكه فرمودند: نيكو نمى‌كند بنده‌اى ذكر خدا را چهل روز- مگر آنكه خداى عزّ وجلّ او را زاهد مى‌گرداند در دنيا و به وى مى‌نمايد مرضهاى دنيا و دواهاى‌

[١] - بيّنه: ٥.

[٢] - زمر: ٣.

[٣] - نساء: ١٤٦.

[٤] -s - عزّ وجلّ.

[٥] - ميان پرانتز ازa افتاده است.

[٦] - الكافي ٢: ١٦ ح ٣.