مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٠٠ - مطلق و نسبی بودن خیر و شر

برای چه چیزی شر است؟ آیا مار و عقرب برای خودشان شر هستند؟ آیا یک مار برای جفت خودش شر است؟ چنین نیست. شما وقتی می خواهید یک مار را بکشید جفتش دیوانهوار حمله میکند، یا خودش را به کشتن میدهد و یا انسان را.

آیا آن مار برای بچههای خودش شر است؟ آیا آن مار برای هوا شر است؟ برای این خاک شر است؟ برای این آب شر است؟ نه، برای انسان شر است، کما اینکه انسان هم برای مار شر است.

در اینجاست که مفهوم «نسبیت» در کار میآید؛ یعنی در آن تقسیمی که برای شرور کردیم و گفتیم که شرور یا عدمند و یا منشأ عدم، آن که عدم است که خودش از آن جهت که عدم است شر است، اما آن که وجودی است و منشأ عدم است شر نسبی است که ملازم با خیر نسبی هم میباشد، یعنی در ارتباطش با یک شئ شر است و قهراً در ارتباطش با شئ دیگر خیر است؛ و این مطلب در نظام عالم زیاد است. بسیاری از امور در ارتباطشان با اشیائی شرند و در ارتباطشان با اشیاء دیگر خیرند.