ترجمة الحقائق فيض كاشانى - كاشانى، محمد بن شاه مرتضي - الصفحة ٥٩٥ - باب چهارم در ذكر مرگ و كوتاه گردانيدن آرزوست

و[١] حضرت أمير المؤمنين ٧ فرمودند: هركه فردا را[٢] از عمر خود مى‌شمرد مرگ را در مرتبه‌اى كه بايد نداشته. و هيچ بنده‌اى آرزو را طول نمى‌دهد مگر آنكه عمل بد مى‌كند.

و آن حضرت مى‌فرمودند[٣]: اگر ببيند بنده‌اى اجل خود را و سرعت نمودنِ آن را هرآينه دشمن خواهد داشت عملى را كه متعلّق به طلب دنيا باشد[٤].

و شخصى به حضرت امام محمّد باقر ٧ گفت كه: حديث كن مرا به‌[٥] چيزى كه از آن منتفع شوم. فرمودند: بسيار ذكر مرگ بكن؛ زيرا كه هيچ آدمى ذكر آن را بسيار نمى‌كند مگر آنكه زاهد مى‌شود در دنيا[٦].

و حضرت امام جعفر صادق ٧ فرمودند: هرگاه جنازه‌اى را بردارى تصوّر كن كه گويا تو را برداشته‌اند و گويا از خدا سؤال كرده‌اى كه بازگشت نمايى به دنيا و خداى عزّ وجلّ تو را رجوع فرموده باشد، پس ملاحظه كن كه چه عملها از سر خواهى گرفت.

و بعد از آن فرمودند: عَجب است از قومى كه اوّلين و آخرين ايشان محبوس شده باشند و نداى كوچ كردن به گوش ايشان رسيده باشد و مَع هذا مشغول به لهو و لعب باشند[٧]!

و فرمودند: خداى عزّ وجلّ نيافريده است يقينى را كه شكّ در آن نباشد و نهايت شباهت داشته باشد به شكّى كه يقين در آن نباشد مانند مرگ‌[٨].

[١] -s - و.

[٢] -a - را.

[٣] - مى‌فرمودند/s فرمودند.

[٤] - الكافي ٣: ٢٥٩ ح ٣٠. أمالي الصدوق: ١٧٠ ح ٤ بخش نخست روايت.

[٥] - مرا به/a s بر آن.

[٦] - الكافي ٢: ١٣١ ح ١٣.

[٧] - الكافي ٣: ٢٥٨ ح ٢٩.

[٨] - الخصال: ١٤ ح ٤٨. تحف العقول: ٣٦٤.