ترجمة الحقائق فيض كاشانى - كاشانى، محمد بن شاه مرتضي - الصفحة ٥٢٧ - فصل درجات روزه و آداب آن

و هرگاه احدى از شما روزه باشد بايد كه فحش نگويد و عملهاى جاهلان نكند. و اگر كسى با او منازعه نمايد يا دشنام دهد بايد كه بگويد: من روزه‌ام، من روزه‌ام‌[١]-[٢].

و نيز آن حضرت فرمودند: هركه غيبت مسلمانى بكند[٣] روزه او باطل مى‌شود و وضوى او شكسته مى‌شود. و اگر بر اين حالت بميرد مرده خواهد بود در حالتى كه حلال شمرده باشد چيزى را كه خداى عزّ وجلّ حرام كرده‌[٤].

و فرمودند: بسيار روزه‌دارى مى‌باشد كه او را نصيبى از روزه به غير از گرسنگى و تشنگى نمى‌باشد[٥].

و حضرت امام جعفر صادق ٧ فرمودند: يك دروغ گفتن موجب افطار روزه‌دار مى‌شود. پرسيدند: كدام از ما مى‌باشند كه هرگز دروغ نگويند؟ فرمودند: آن چنان نيست كه فهميديد، بلكه مراد آن است كه دروغ بر خدا و رسول خدا و ائمّه هُدى‌ : بسته شود[٦].

و معناى باطل شدن روزه به دروغ و غيبت و غير اينها از امورى كه فقها موجب افطار نمى‌دانند آن است كه آن روزه قبول نشود و ثوابى بر آن مترتّب نگردد، نه آنكه مجزى نباشد و از عهده تكليف بيرون نيامده باشد، چنانچه تحقيق آن در باب نماز گذشت. و از براى اين است كه اين شرط را در روزه خصوص ذكر كرديم نه در روزه عموم.

و امّا روزه خصوصِ خصوصْ روزه قلب است از همّتها و قصدهاى دَنى و

[١] -a - من روزه‌ام.

[٢] - مسند أحمد ٢: ٢٤٥. سنن أبي داود ١: ٥٣٠ ح ٢٣٦٣.

[٣] - بكند/s كند.

[٤] - أمالي الصدوق: ٥١٥ ضمن بازداشته‌هاى پيامبر. ثواب الأعمال: ٢٨٤.

[٥] - مسند أحمد ٢: ٤٤١. و مانند آن در نهج البلاغة ٤: ٣٥ كلام ١٤٥. أمالي الطوسي: ١٦٦ ح ٢٩.

[٦] - الكافي ٢: ٣٤٠ ح ٩.