خویش را قرین عزت و افتخار و جاویدانی سازند ، این دو قرن ، دو قرن‌ خروش و نشاط و جنبش و نغمه و سخن است . در این دو قرن بود که ایرانیان با یک ایدئولوژی جهانی و انسانی فوق‌ نژادی آشنا شدند ، حقایقش را به عنوان حقایقی آسمانی و مافوق زمان و مکان پذیرفتند و زبانش را به عنوان زبانی بین‌المللی اسلامی که به هیچ قوم‌ خاص تعلق ندارد و تنها زبان یک مسلک است از آن خود دانسته و بر زبان‌ قومی و نژادی خویش مقدم شمردند . عجبا ! می‌گویند ( در طی این دو قرن زبان ایرانی خاموشی گزیده بود و ایرانی سخن خویش جز بر زبان شمشیر نمی‌گفت ) . من حقیقتا معنی این سخن را نمی‌فهمم ! آیا زبان علمی زبان نیست ؟ ! آیا زبان ادبی زبان نیست ؟ آیا شاهکار ادبی سیبویه که در فن خود همطراز المجسطی بطلمیوس و منطق‌ ارسطو در فن خودشان ، به شمار می‌رود جز در این دو قرن آفریده شده است ؟ ! آیا ادب الکاتب ابن قتیبه که آن نیز در فن خود یک شاهکار است محصول‌ این دو قرن نیست ؟ ! آیا شاهکار ادبی آفریدن مربوط به زبان نیست ؟ خواهند گفت : اینها هر چه هست به زبان عربی است جواب این است : مگر کسی ایرانیان را مجبور کرده بود که به زبان عربی شاهکار خلق کنند ؟ اصلامگر ممکن است کسی با زور شاهکار خلق کند ؟ ! آیا این عیب است بر ایرانیان که پس از آشنایی با زبانی که اعجاز الهی را در آن یافتند و آن‌ را متعلق به هیچ قومی نمی‌دانستند و آن را زبان یک کتاب می‌دانستند به آن‌ گرویدند و آن را تقویت کردند و پس از دو سه قرن از آمیختن لغات و معانی آن با زبان قدیم ایرانی زبان شیرین و لطیف امروز فارسی را ساختند ؟ می‌گویند : " زبان این قوم ( ایرانیان قبل از اسلام ) زبان قومی بود که‌ از