نژادی خود پل بسته بودند ، یعنی اسلام برای اولین بار توانست کلیتی و وحدتی سیاسی و اجتماعی بر اساس عقیده و مرام و مسلک به وجود آورد ، و همین جهت تسهیلات زیادی از لحاظ ایجاد تمدنی عظیم و وسیع به وجود آورد .
از اینگونه اظهار نظرها فراوان می‌توان یافت .
نقطه مقابل اینگونه اظهار نظرها ، یک سلسله اظهار نظرهای دیگر است که‌ آنها نیز باید مورد توجه واقع شود . طبق آن اظهار نظرها هجوم اعراب‌ مسلمان به ایران و غلبه آنها بر ایرانیان برای ایران فاجعه بوده است‌ نظیر فاجعه حمله اسکندر و حمله مغول . همانطور که حمله اسکندر و حمله‌ مغول و مخصوصا حمله مغول شیرازه یک تمدن بزرگ را از هم پاشید ، حمله‌ اعراب مسلمان نیز مدنیتی را مضمحل ساخت و اگر مردم ایران بعد از اسلام ، خصوصا در قرنهای سوم و چهارم و پنجم و ششم هجری در خط علم و فرهنگ‌ افتادند ناشی از خصیصه نژادی و سابقه فرهنگی قبل از اسلام آنها بود و در حقیقت نوعی بازگشت به دوره قبل از اسلام بود و اسلام تنها کاری که کرد این بود که در حدود دو قرن وقفه‌ای در این سیر علمی و فرهنگی ایجاد کرد ، پس از دو قرن که ایران استقلال سیاسی یافت و از تحت سلطه و نفوذ عرب‌ خارج شد و شخصیت پیشین خود را باز یافت دو مرتبه راه گذشته خویش را ادامه داد و بدینگونه استمرار فرهنگی ایران ادامه یافت .
البته در میان محققان ایرانی و غیر ایرانی کسی را نمی توان یافت که‌ اینگونه اظهار نظر نماید ، اینگونه اظهار نظرها همواره از طرف کسانی‌ صورت می‌گیرد که گفتارشان آب و رنگ تبلیغ دارد و اهمیتی که دارد در اینست که اخیرا زیاد تکرار می‌شود و غالبا توأم است با تعبیرات ادبی و تحریک آمیز .
آقای فریدون آدمیت در کتاب امیر کبیر و ایران [١] می‌گوید : دین اسلام برای ایجاد مرکزیت ، در یک جامعه ابتدایی مثل

[١] جلد اول ، صفحه ٧٥ - . ٧٤