سه نفر در آن عصر ضرب‌المثل جامعیت و دقت و تحقیق بوده‌اند : حاج فاضل‌ خراسانی در مشهد ، حاج شیخ عبدالنبی نوری در تهران ، حاج میرزا حسین علوی‌ سبزواری در سبزوار ، می‌گویند حاج میرزا حسین افضل آنها بوده است . مرحوم‌ حاج فاضل در زمان خودش مدرس رسمی کتب فلسفه در حوزه با رونق مشهد بود . معظم‌له در همان سال که همتای تهرانیش مرحوم حاج شیخ عبدالنبی درگذشت‌ ( سال ١٣٤٤ ) در مشهد وفات یافت . ٢ - میرزا عسکری شهیدی مشهدی ، معروف به آقا بزرگ حکیم از احفاد مرحوم میرزا مهدی شهید است که هم طبقه ملاعلی نوری است و در طبقه بیست‌ و هشتم از آنها یاد شد . بیت شهیدی در مشهد ، در حدود صد و پنجاه سال‌ بیت علم و حکمت و روحانیت بود . مرحوم آقا بزرگ فرزند مرحوم میرزا ذبیح‌الله است و او فرزند و شاگرد مرحوم میرزا هدایت الله و او فرزند و شاگرد مرحوم میرزا مهدی شهید است که شاگرد مرحوم آقا محمد بیدآبادی و شیخ حسین عاملی بوده است . از تحصیلات مرحوم آقا بزرگ اطلاع درستی نداریم . ظاهرا ابتدا شاگرد پدرش و مرحوم ملاغلامحسین شیخ الاسلام و میرزا محمد سروقدی در مشهد بوده و بعد به تهران آمده و اندکی زمان مرحوم جلوه را درک کرده و نزد حکیم‌ اشکوری و حکیم کرمانشاهی نیز درس خوانده است . این بنده در ابتدای تحصیل مقدمات عربی در مشهد ( سالهای ٥٢ - ١٣٥٤ ) او را که پیر مردی سپید موی و ساده زیست بود دیده بودم . وی فرزندی‌ داشت بنام میرزا مهدی که در همه حوزه عظیم و پررونق مشهد در آنوقت از نظر فضل و فضیلت ، مانند ستاره میدرخشید ، استاد شرح منظومه و اسفار و کفایه بود ، آن وقت سنین میان سی و چهل را طی می‌کرد ، آن جوان در سال‌ ١٣٥٤ درگذشت و مشهد را عزادار ساخت ، سال بعد خود مرحوم آقا بزرگ‌ درگذشت و با درگذشت این دو نفر پرونده روحانیت و حکمت و فلسفه در این‌ خاندان بسته شد .