خدمات متقابل اسلام و ایران - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢١٧

آقای دکتر معین می‌نویسد : طبق مندرجات اوستا " فره " ، را به صورت مرغ و ارغن ( عقاب شاهین‌ ) تصور می‌کردند . . . جمشید پس از آنکه به سخن دروغ و ناروا پرداخت فر ( پادشاهی ) از او آشکارا به پیکر مرغی به در رفت . . . در کار نامه‌ اردشیر بابکان " فر " به صورت " بره " معرفی شده است [١] .
آقای دکتر معین سپس داستان گریز اردشیر و کنیزک و تعقیب اردوان آن‌ دو را نقل می‌کند : اردوان از هر کس سراغ آنها را می‌گیرد جواب می‌دهند آنها را در فلان‌ نقطه دیدیم که به سرعت می‌رفتند و یک " بره " نیز ، پشت سر آنها در حرکت بود . اردوان از موضوع " بره " در شگفت می‌شود و از دستور ( روحانی زردشتی ) می‌پرسد ، او جواب می‌دهد که آن " فره خدائی " ( پادشاهی ) است که هنوز بهش نرسیده بیاید که بویسوباریم ( بتازیم ؟ بشتابیم ؟ ) شاید که پیش که آن فره بهش رسد شاییم گرفتن [٢] .
در دوره ساسانیان ، آتش دختر خدا شناخته می‌شود [٣] اهورامزدا که در برخی از تعلیمات زردشت مافوق همه موجودات است ، هم آفریننده خرد مقدس ( سپنت مئنیو ) و هم آفریننده روح پلید ( انگره مئنیو اهریمن ) است در عرض اهریمن قرار می‌گیرد و از طرفی طبقه‌ای پیدا می‌شوند که با استناد به برخی تعبیرات اوستا خود اورمزدا و همچنین اهرمن را مخلوق‌ موجودی دیگر به نام " زروان " ( دهر ، زمان لایتناهی ) می‌دانند و چنین‌ افسانه می‌سازند که :