و تبت و کشور مغولستان ، عده زیادی را به دین مسیح در آورده‌اند . این‌ تبلیغ در میان کشورها نشده بلکه در میان ملل صحرا گردی به عمل آمده است‌ که هر روز در یک کشور به سر می‌بردند . به این طریق دین مسیح در این نقاط بسیار دور تا قرن سیزدهم هنوز پابرجا بود و هنگامی که مبلغین " فرانسیسکن " از قبیل : " ژان دوپلان کارپن " و " روبروک " و مسافرینی مانند " مارکوپولو " به آن کشور مسافرت کردند ، آن را در حال‌ حیات یافتند . در میان اردوهای سیار رؤسای طوائف مغول که به دنبال‌ پیروزی به طرف مغرب روان بودند و هنوز درباره اختیار ادیان مختلفی‌ مانند بودایی و مانوی و اسلام که در میان راهشان بود تردید داشتند ، مذهب‌ نسطوری طرفدار زیاد پیدا کرد و هنگامی رسید که احتمال می‌رفت تمام رقبای‌ خود را شکست دهد ، قبول دین اسلام از طرف مغول شکست بزرگی برای مسیحیت‌ در این نواحی بود [١] .
در زمان خسرو پرویز مسیحیت در ایران بیش از هر وقت دیگر قوت گرفت‌ بسیاری از نزدیکان شاه که از ایرانیان اصیل بودند عیسوی شدند . چنانکه‌ می‌دانیم خسرو پرویز در اثر قیام و انقلاب بهرام چوبین ، سردار معروف‌ ایرانی مجبور شد ایران را ترک کند و به رقیب قدرتمند خویش " موریکیوس " قیصر روم پناه ببرد و از او استمداد کند و با دادن‌ امتیازاتی به او و با کمک او به پایتخت برگردد . گویند خسرو در مدتی که‌ در روم مانده بود تمایلی به مسیحیت پیدا کرده بود .
کریستن سن می‌گوید : موبدان ، چندان از بازگشت خسرو که در سال ٥٨١ میلادی اتفاق افتاد شادمان نشدند ، زیرا که این پادشاه از روم این ارمغان را

[١] همان کتاب ، صفحه ٢١٨ - . ٢١٩