شوهر دهند و اگر نبود زن بیگانه ای را با مال او جهیزیه داده و به نیابت‌ از او به یکی از خویشاوندان نزدیکش شوهر دهند . پسری که از این " ازدواج نیابی " پدید می‌آید قانونا پسر متوفی محسوب و وارث او شمرده‌ می‌شود ، و کسی که از ادای این تکلیف غفلت ورزد سبب قتل نفوس زیادی‌ شده ، زیرا نسل متوفی را قطع کرده و نام او را تا ابد به فراموشی سپرده‌ است .
در باب ارث مقرر بود که زن ممتاز و پسرانش یکسان ارث ببرند ، به‌ دختران شوهر نکرده نصف سهم می‌دادند . چاکر زن و فرزندان او حق ارث‌ نداشتند ، ولی پدر می‌توانست قبلا چیزی از دارایی خود را به آنان ببخشد یا وصیت کند که پس از مرگ به آنان بدهند [١] .
کریستن سن شرح مفصلی درباره رسم " پسر خواندگی " که از اهتمام فوق‌ العاده آن دوره به جلوگیری از متلاشی شدن نام خانواده‌ها سرچشمه می‌گیرد نقل‌ می‌کند [٢] ما برای اجتناب از اطاله بیشتر سخن از ذکر آنها خودداری‌ می‌کنیم .
ملاک و محور مقررات خانوادگی دو چیز بوده و همه مقررات برای حفظ آن‌ دو بوده است : نژاد ، ثروت .
ازدواج با محارم که سنتی رایج بوده در آن عهد و از دوران پیشین سابقه‌ داشته است ، روی همین اساس قرار داشته است . یعنی خاندانها برای اینکه‌ مانع اختلاط خون خود با بیگانه و افتادن ثروت خود در اختیار بیگانه بشوند کوشش می‌کرده‌اند تا حد امکان با اقربای نزدیک خود ازدواج کنند ، و چون‌ این عمل بر خلاف مقتضای طبع بوده بازور و قدرت مذهب و اینکه اجر و پاداشش در جهان دیگر عظیم است و کسی که امتناع ورزد جایش در دوزخ است‌ آن را کم و بیش به خورد مردم می‌داده اند .

[١] همان مدرک ، صفحه . ٣٥٧ [٢] همان مدرک ، صفحات ٣٥٥ - . ٣٥٧