در کافی می‌نویسد : رسول خدا روزی پس از اداء نماز صبح چشمش افتاد به‌ جوانی رنگ پریده که چشمانش در کاسه سرش فرو رفته و تنش نحیف شده بود در حالی که از خود بی‌خود بود و تعادل خود را نمی‌توانست حفظ کند . پرسید ( کیف اصبحت ؟ ) حالت چگونه است ؟ گفت " « اصبحت موقنا » " در حال یقین به سر می‌برم . فرمود علامت یقینت چیست ؟ عرض کرد یقین من‌ است که مرا در اندوه فرو برده و شبهای مرا بیدار ( در شب زنده‌داری ) و روزهای مرا تشنه ( در حال روزه ) قرار داده است و مرا از دنیا و مافیها جداساخته تا آنجا که گوئی عرش پروردگار را می‌بینم که برای رسیدن به‌ حساب مردم نصب شده است و مردم همه محشور شده‌اند و من در میان آنها هستم . گوئی هم‌اکنون اهل بهشت را در بهشت ، متنعم و اهل دوزخ را در دوزخ ، معذب می‌بینم ، گوئی هم‌اکنون با این گوشها آواز حرکت آتش جهنم‌ را می‌شنوم . رسول اکرم به اصحاب خود رو کرد و فرمود این شخص بنده‌ای‌ است که خداوند قلب او را به نور ایمان منور گردانیده است . آنگاه به‌ جوان فرمود : حالت خود را حفظ کن که از تو سلب نشود . جوان گفت دعا کن‌ خداوند مرا شهادت روزی فرماید . طولی نکشید که غزوه‌ای پیش آمد و جوان‌ شرکت کرد و شهید شد . زندگی و حالات و کلمات و مناجاتهای رسول اکرم سرشار از شور و هیجان‌ معنوی و الهی و مملو از اشارات عرفانی است . دعاهای رسول اکرم فراوان‌ مورد استشهاد و استناد عرفا قرار گرفته است . امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام که اکثریت قریب به اتفاق اهل عرفان و تصوف سلسله‌های خود را به ایشان می‌رسانند ، کلماتش الهام‌بخش معنویت و معرفت است . متأسفانه فعلا مجالی ولو برای ذکر نمونه نیست . دعاهای اسلامی ، مخصوصا دعاهای شیعی گنجینه‌ای از معارف است : از قبیل‌ دعای کمیل ، دعای ابوحمزه ، مناجات شعبانیه ، دعاهای صحیفه سجادیه . عالیترین اندیشه‌های معنوی در این دعاها است .