٩ - سنگ بزرگی به نام " ارویس گاه " که چهار گوشه بوده و آلات‌ مزبور را روی آن می‌چینند [١] .
ایضا می‌گوید : در فرهنگهای فارسی آمده : برسم شاخه‌های باریک بی گره باشد ، به مقدار یک وجب که آن را از درخت هوم ببرند و آن درختی است شبیه درخت گز و اگر هوم نباشد درخت گز و الا درخت انار ، و رسم بریدن آن چنان است که‌ اول کاردی که دسته آن هم آهن باشد و آن را بر سمچین خوانند پادیاوی کنند یعنی پاکیزه بشویند و آب کشند پس زمزم نمایند ، یعنی دعایی که در وقت‌ عبادت آتش و بدن شستن و چیزی خوردن می‌خوانند بخوانند و برسم را با برسمچین ببرند [٢] .
آنگاه می‌گوید : در مراسم کنونی زردشتیان ایران هنگامی که موبد بخواندن نیایش مشغول‌ است ، موبد دیگر مراقب آتش است و شاخه‌های مورد را که در برسمدان‌ نهاده‌اند بر می‌دارد و می‌گرداند و دست به دست می‌دهد و دوباره بر جای‌ می‌گذارد .
ایضا می‌گوید : دار مستتر در زند اوستای خود می‌نویسد : دو قسم آتشکده موجود است معابد بزرگ را " آتش بهرام " می‌نامند ، معابد کوچک را " آدران " یا " آگیاری " خوانند . در بمبئی ( هندوستان ) سه آتش بهرام و در حدود صد آگیاری موجود است . فرق بین آتش بهرام و آدران اساسا در چگونگی آتش و سپس در اصل و طرز تهیه آن میباشد . تهیه آتش بهرام یک سال به طول‌

[١] تلخیص از مزدیسنا و ادب پارسی ، از صفحه ٢٩٧ تا ٣٠٥. [٢] همان کتاب ، صفحه . ٤٠١