نکته را می‌توانم از طرف خود بگویم که هر چه بیشتر به مطالعه قرآن‌ میپردازم و هر چه بیشتر برای درک روح قرآن کوشش میکنم بیشتر متوجه قدر و منزلت آن میشوم ، اما بررسی اوستا ملالت آور و خستگی افزا و سیر کننده‌ است ، مگر آنکه بمنظور زبانشناسی و علم الاساطیر و مقاصد تطبیقی دیگر باشد .
آنچه را آقای ادوارد براون از طرف خود می‌گوید باید از طرف همه آن‌ ایرانیانی بگوید که قرن بقرن ، فوج فوج ، اوستا را رها کردند و به قرآن‌ گرویدند . گرایش از اوستا به قرآن برای ایرانیان ، یک امر بسیار ساده و طبیعی بوده است و موردی نداشته است که بخواهند آنچه از اوستا آموخته‌اند و یا عاداتی که نسبت به سلاطین خود معمول می‌داشته اند در زیر پرده تشیع‌ حفظ کنند و عملی نمایند .
ثانیا یزدگرد پس از آنکه در پای تخت نتوانست مقاومت کند با دربار و حرمسرای خود در حالی که هزار طباخ ، و هزار تن رامشگر ، و هزار تن یوزبان‌ و هزار تن با زبان ، و جماعتی کثیر از سایر خدمه همراه او بودند و او هنوز این گروه را کم میدانست [١] شهر به شهر و استان به استان فرار میکرد و پناه می‌جست ، قطعا اگر مردم مرکز ایران می‌خواستند از او حمایت‌ کنند و جلو لشکر مهاجم را بگیرند قادر بودند ، اما او را پناه ندادند تا به خراسان رفت . در آنجا نیز حمایتی ندید و عاقبة الامر به آسیایی پناه‌ برد و به دست آسیابان یا به دست یکی از مرزداران ایرانی کشته شد .
چگونه است که ایرانی به خود یزدگرد پناه نمی دهد ولی بعد اهل بیت‌ پیغمبر اسلام را به خاطر پیوند با یزدگرد ، معزز و مکرم می‌شمارد و آنها را در حساسترین نقاط قلب خود جای می‌دهد و عالیترین احساسات خود را نثار آنها می‌کند ؟ !

[١] کریستن سن ، ایران در زمان ساسانیان ، ص . ٥٢٨