گاهی می‌گویند ایرانی مایل بود از حکومت و آیین آنروز خویش دفاع کند و حمایت نماید ، اما نکرد ، ترجیح داد خود را کنار کشد و تماشاچی باشد . زهی پستی و نامردمی . طبق اظهارات این بیخردان ، ملت ایران پست ترین و منحط ترین ملل جهان‌ است ، زیرا ایرانی از ترس ، خط قدیم خود را رها کرد و خط عربی را به‌ کار برد ، از ترس به زبان عربی بیش از زبان فارسی اهمیت داد و برایش‌ فرهنگ و قاعده و دستور نوشت ، از ترس تألیفات خود را به زبان عربی‌ نوشت ، از ترس به بچه های خود زبان عربی می‌آموخت ، از ترس مفاهیم‌ اسلامی را در دل ادبیات خود جای داد ، از ترس دین قدیم خود را به دست‌ فراموشی سپرد ، از ترس حکومت مورد علاقه خود را حمایت نکرد . از ترس‌ به کمک کیش و آیین محبوب خود بر نخاست . خلاصه از نظر این مدعیان ، در طول این چهارده قرن آنچه در تاریخ این‌ ملت رخ داده بی لیاقتی ، نفاق و دورویی ، ترس و جبن ، بی اصالتی ، پستی‌ و نامردمی بوده است ، چیزی که وجود نداشته " تشخیص " و " انتخاب " و " ایمان " و " حقیقت خواهی " بوده است از اینرو بزرگترین اهانتها از طرف این نابخردان به ملت شریف و نجیب ایران وارد می‌شود . اما خواننده محترم این کتاب متوجه خواهد شد که همه اینها تهمت به‌ ایران و ایرانی است ، ایرانی هر چه کرده به تشخیص و انتخاب خود بوده‌ است ، ایرانی لایق بوده نه بی لیاقت ، راست و صریح بوده نه منافق و دروغگو ، شجاع و دلیر بوده نه جبان و ترسو ، حقیقت خواه بوده نه چشم به‌ حوادث زود گذر ، اصیل بوده نه بی بن و بی ریشه . ایرانی در آینده نیز اصالت خویش را حفظ ، و پیوند خویشرا با اسلام روز بروز محکمتر خواهد کرد .