نوع ازدواج شمرده شده است . ولی ظاهرا در قوانین ساسانی جز دو قسمتی که‌ ذکر شد قسم دیگری نبوده است [١] .
دختر مستقلا حق اختیار شوهر نداشت ، این حق به پدر اختصاص داشت اگر پدر در قید حیات نبود شخص دیگری اجازه شوهر دادن دختر را داشت این حق‌ نخست به مادر تعلق می‌گرفت و اگر مادر مرده بود متوجه یکی از عموها یا دایی‌های او می‌شد [٢] .
شوهر بر اموال زن ولایت داشت و زن بدون اجازه شوهر حق نداشت در اموال‌ خویش تصرف کند ، به موجب قانون زناشویی فقط شوهر شخصیت حقوقی داشت [٣] شوهر می‌توانست به وسیله یک سند قانونی زن را شریک خویش سازد ، در این صورت زن شریک المال می‌شد و می‌توانست مثل شوی خود در آن تصرف کند ، فقط بدین وسیله زوجه می‌توانست معامله صحیحی با شخص ثالث به عمل آورد [٤] .
هرگاه شوهری به زن خود می‌گفت : از این لحظه تو آزاد و صاحب اختیار خودت هستی ، زن بدین وسیله از نزد شوهر خود طرد نمی‌شد ، ولی اجازت‌ می‌یافت به عنوان " زن خدمتکار " ( چاکر زن ) شوهر دیگری اختیار کند . . . فرزندانی که در ازدواج جدید در حیات شوهر اولش می‌زایید از آن شوهر اولش بود یعنی زن تحت تبعیت شوهر اول باقی می‌ماند [٥] .
شوهر حق داشت یگانه زن خود را یا یکی از زنانش را ( حتی زن ممتاز خود را ) به مرد دیگری که بی آنکه قصوری کرده باشد محتاج شده بود بسپارد

[١] ایران در زمان ساسانیان ، صفحه ٣٤٦ - . ٣٤٧ [٢] ایران در زمان ساسانیان ، صفحه ٣٥١ ، و تاریخ اجتماعی ایران ، جلد ٢ ، صفحه . ٤٤ [٣] ایران در زمان ساسانیان ، صفحه ٣٥٢ ، و تاریخ اجتماعی ایران ، جلد ٢ ، صفحه . ٤٦ [٤] ایران در زمان ساسانیان ، صفحه ٣٥٢ ، و تاریخ اجتماعی ایران ، جلد ٢ ، صفحه . ٤٦ [٥] ایران در زمان ساسانیان ، صفحه . ٣٥٣