بنابر نامه " تنسر " حدودی بسیار محکم ، نجبا و اشراف را از عوام‌ الناس جدا می‌کرد ، امتیاز آنان به لباس و مرکب و سرای و بستان و زن و خدمتکار بود . . . بعلاوه ، طبقات از حیث مراتب اجتماعی درجاتی داشتند ، هر کس را در جامعه درجه و مقامی ثابت بود . و از قواعد محکم سیاست‌ ساسانیان یکی این را باید شمرد که هیچکس نباید خواهان درجه‌ای باشد فوق‌ آنچه به مقتضای نسب به او تعلق می‌گیرد . . . قوانین مملکت حافظ پاکی‌ خون خاندانها و حفظ اموال غیر منقول آنان بود ، در فارسنامه عبارتی است‌ که ظاهرا ماخوذ از " آیین نامگ " عهد ساسانیان است : " عادت ملوک‌ فرس و اکاسره آن بودی کی از همه ملوک اطراف چون صین و روم و ترک و هند دختران ستدندی و پیوند ساختندی و هرگز هیچ دختر بدیشان ندادندی ، دختران را جز با کسانی که از اهلبیت ایشان بودند مواصلت نکردندی " .
نام خانواده‌های بزرگ را در دفاتر ثبت می‌کردند ، دولت حفظ آن را عهده‌دار بود و عامه را از خریدن اموال اشراف منع می‌کرد ، با وجود این‌ قهرا بعضی خانواده‌های نجیب به مرور زمان منقرض می‌شدند . . . در میان‌ طبقات عامه تفاوتهای بارزی بود هر یک از افراد مقامی ثابت داشت و کسی‌ نمی‌توانست به حرفه‌ای مشغول شود مگر آنچه از جانب خدا برای آن آفریده‌ شده بود [١] .
آقای سعید نفیسی می‌گوید : از اختلافات دینی و طریقتی که بگذریم ، چیزی که بیش از همه در میان‌ مردم ایران نفاق افکنده بود امتیاز طبقاتی بسیار خشنی بود که ساسانیان در ایران برقرار کرده بودند و ریشه آن در تمدنهای ( ایرانی ) پیشین بوده ، اما در دوره ساسانی بر سختگیری افزوده بودند .

[١] ایران در زمان ساسانیان ، صفحات ٣٣٩ - . ٣٤١