عمال ایرانی می‌شده‌اند . عیسویان اصول دینی خود را در انجمنهایی که در سنوات ٤١٠ و ٤٢٠ در پایتخت کشور ایران تشکیل یافت با حضور دو نفر نماینده دولت امپراطوری بیزانس برقرار نمودند که یکی " ماروثا " اسقف میافارقین بود و دیگر " آکاس " اسقف آمیدا . " فرعت " خطب‌ و مواعظ خود را در سختترین ایام جور و تعدی ، که نسبت به عیسویان در زمان شاهپور دوم جاری بود ، نوشته است و معذلک اثری در این رسالات دیده‌ نمی‌شود حاکی از اینکه اجرای مراسم دیانت عیسوی در آن عهد به طور عادی و بدون مانع جریان نداشته باشد . فشار همیشه متوجه علمای دین مسیح بوده اما هیچ گفته نشده است که عامه مسیحیان را زجر یا مجبور به ارتداد نموده‌ باشند ظاهرا عیسویان چه در کشور ایران ، چه در دولت امپراطوری روم ، در روابط حقوقی بین خود تابع قانون سریانی و رومی بودند که ظاهرا آن را با عرف محل وفق می‌داده‌اند کشتارهای بزرگ ندرتا اتفاق می‌افتاد و غالبا عیسویان می‌توانستند به آرامی تحت هدایت معنوی جاثلیقان و اسقفان خود زیست کنند [١] .
بطور کلی مذهب مسیح به عنوان یک اقلیت مذهبی آزاد بوده است و در عین حال مکرر از آزار مسیحیان در فواصل مختلف تاریخ یاد میشود ، و ظاهرا بیشتر ریشه سیاسی داشته است یعنی اقلیت مسیحی ایران غالبا در کشمکشهای‌ ایران و امپراطوری روم به حکم وابستگی مذهبی جانب هم مذهبان خود را نگاه‌ می‌داشته‌اند و به همین جهت مورد خشم سلاطین ایران قرار می‌گرفته‌اند .
کریستن سن درباره یزد گرد اول می‌گوید : . . . مسالمتی که یزدگرد اول در روابط خود با عیسویان اظهار می‌کرد بلاشک معلول جهات سیاسی بود ، زیرا با استوار کردن بنیان

[١] ایران در زمان ساسانیان ، صفحه . ٣٢١