وانضوی الی لفیف الشعوبیة وانحاز ، و عصمنی من مذهبهم الذی لم یجد علیهم‌ الا الرشق بالسنة اللاعنین و المشق بالسنة الطاعنین " . تنها خدای را سپاس می‌گزارم که مرا از دانشمندان فن ادب عربی قرار داد و در سرشت من طرفداری از عرب را به ودیعت نهاد ، بلطف خودش نخواست‌ که من از یاران جدی آنها جدا و برکنار بمانم و در دام شعوبیه گرفتار آیم‌ . مرا حفظ کرد از مذهب شعوبیه که سودی به آنها نبخشید جز تیر باران شدن‌ با زبان لعنت کنندگان و پاره پاره شدن با نیزه طعن زنندگان . از جمله اخیر زمخشری معلوم می‌شود که شعوبیگری از نظر توده ایرانی آن‌ اندازه محکوم و مردود بوده است که نصیب طرفدارش جز لعنت و نفرین و ملامت نبوده است . ثعالبی نیشابوری صاحب کتاب یتیمةالدهر ، متوفی در سال ٤٢٩ هجری قمری‌ که او نیز از اکابر و مفاخر علمای مسلمان ایران است ، مانند زمخشری ، بلکه بیشتر و به حد افراط ، در مقدمه کتاب " سرالادب فی مجاری کلام‌ العرب " علیه شعوبیه و به نفع اعراب شعار می‌دهد و مانند یک عرب‌ متعصب از فضیلت و تقدم عرب بر غیر عرب دم می‌زند . پس از حمد وثنای الهی و درود بر پیامبر گرامی ، چنین می‌گوید : هر کس خدا را دوست بدارد ، پیامبرش محمد مصطفی صلی الله علیه وآله‌ را نیز دوست می‌دارد ، و هر کس که پیامبر را دوست بدارد عرب را دوست‌ می‌دارد و هر که عرب را دوست بدارد زبان عربی را که بهترین کتابها بر بهترین انسانها به آن زبان نازل شده است دوست می‌دارد ، و هر که زبان‌ عربی را دوست بدارد به آن اهتمام می‌ورزد هر کس که خداوند او را به اسلام‌