به قلم آقای مظهرالدین صدیقی دانشیار و رئیس دائره تاریخ اسلامی دانشگاه‌ سند حیدرآباد در پاکستان چنین می‌نویسد : عربها مدتها قبل از ظهور اسلام با هند جنوبی روابط تجارتی داشتند ، و پس از ظهور پیامبر اکرم نیز تجارت آنها از طریق دریا توأم با فعالیتهای‌ تبلیغاتی همچنان ادامه داشت . در فاصله سال پنجاه تا اواخر قرن اول هجری‌ که هند دچار آشوبهای سیاسی و منازعات مذهبی بود ، عربهای تازه مسلمان‌ فرصت را غنیمت شمرده بدان سرزمین مهاجرت کردند و در سواحل مالابار رحل‌ اقامت افکندند . سادگی آیین و وضوح عقائد اسلامی تاثیر عمیقی در افکار هندوان کرد ، و در اندک زمانی ، یعنی در همان مدت بیست و پنج سال اول‌ ، گروه کثیری از آنان حتی سلطان مالابار نیز به دین جدید گرویدند اگر چه‌ تجارت عربها با هند از طریق دریا انجام می‌گرفت ولی دیانت اسلام بیشتر از راه خشکی یعنی ممالک ایران و آسیای مرکزی بدان خطه راه یافت . ایضا می‌نویسد : صوفیان بیش از علمای مذهبی محبوبیت داشتند زیرا از دخالت در امور سیاسی اجتناب می‌نمودند و حال آنکه علما گاه گاهی محدودیتهایی در کار سلاطین ایجاد می‌کردند . فرمانروایان دهلی عموما مرید و هوادار صوفیه بودند . سالار مسعود غازی و شیخ اسماعیل دو صوفی مشهوری که در قرن پنجم هجری به‌ هندوستان آمدند علی رغم حکام غیر مسلمان آن عصر هزاران نفر از هندوان را مسلمان کردند . صوفی بزرگ دیگری به نام معین‌الدین که در سمرقند تولد یافته و کمی قبل از سلسله غوری به هند آمده بود ، طریقه صوفیان چشتیه را در آن سامان بنیان نهاد که امروز نیز این طریقه یکی از بزرگترین طریقه‌های‌ تصوف در پاکستان و هند