یاهندی مبارزه می‌کردند ، مظالمی که آل علی و پیروان عربشان از امویان‌ دیدند از مظالمی که بر ایرانیان در آن دوره وارد شد بسی بیشتر و جانگدازتر بوده است . از سال ١٣٢ که عباسیان روی کار آمدند دفتر سیاست ورق خورد . سیاست‌ عباسیان تا زمان معتصم که عنصر ترک روی کار آمد بر مبنای حمایت از ایرانیان و تقویت ایرانیان علیه اعراب بود . صد ساله اول عباسی برای‌ ایرانیان عصر طلایی بوده است . برخی وزرای ایرانی مانند برامکه که از اولاد بوداییان بلخ بودند و فضل بن سهل ذوالریاستین سرخسی ، بعد از خلیفه‌ بزرگترین قدرت بشمار می‌رفتند . ایرانیان در قرن اول حکومت عباسی هر چند در رفاه بودند ، ولی از نظر سیاسی جزء قلمرو خلافت اسلامی بودند و حکومت مستقلی نداشتند . اما پس از صد سال یعنی از زمان حکومت طاهریان بر خراسان و بالخصوص از زمان‌ صفاریان حکومت مستقل تشکیل دادند . و البته این حکومتهای مستقل در عین حال تا پایان خلافت عباسی تحت نفوذ معنوی خلفای عباسی بودند ، مردم ایران برای مقام خلافت به اعتبار نام‌ جانشینی پیغمبر اکرم نوعی قداست قائل بودند و حکومت هیچ حاکمی را در ایران مادامی که منشوری از خلیفه نمی‌آورد شرعی و قانونی نمی‌دانستند ، تا آنکه در قرن هفتم دستگاه خلافت عباسی برچیده شد و این جریان خاتمه یافت‌ . پس از برچیده شدن خلافت عباسی ، خلفای عثمانی در غیر ایران تا حدی‌ نفوذ معنوی داشتند ، ولی در ایران به علت تشیع این مردم و غیر شرعی‌ دانستن خلافت ، به هیچ وجه نفوذی نداشتند . برخی از مستشرقین و در رأس همه آنها سرجان ملکم انگلیسی دو قرن اول‌ ایران اسلامی را - یعنی از حدود نیمه قرن اول هجری که ایران فتح شد تا حدود نیمه قرن سوم هجری که کم و بیش حکومت مستقل در ایران تشکیل گردید - به