آنها در یک شب که مست بود در حال مستی با دختر خویش در آمیخت ، مردم‌ آگاه شدند و شورش کردند و گفتند تو دین ما را فاسد کردی و اکنون لازم‌ است بر تو حد جاری کنیم . آن پادشاه نیرنگی اندیشید ، به آنها گفت همه‌ گرد آیید و سخن مرا بشنوید ، اگر ناصواب بود هر تصمیمی می‌خواهید بگیرید . مردم جمع شدند و او به آنها گفت : خودتان می‌دانید که در میان افراد بشر هیچ کس به پای پدر بزرگ و مادر بزرگ ما آدم و حوا نمی‌رسد ، همه‌ گفتند راست است . گفت مگر نه این است که این دو بزرگوار که صاحب‌ پسران و دختران شدند ، همانها را با یکدیگر زن و شوهر قرار دادند ؟ گفتند راست می‌گویی گفت پس معلوم می‌شود که ازدواج با محارم از قبیل دختر یا خواهر مانعی ندارد . مردم با این بیان قانع شدند و از آن پس این رسم ، مشروع تلقی شد و مردم عمل کردند [١] .
از این سؤالها و جوابها بر می‌آید که در صدر اسلام زردشتیان زناشویی با محارم را اجرا می‌کردند و به همین جهت مورد بحث و پرسش واقع شده است .
فقهای اسلام ، اعم از شیعه و سنی ، و اعم از ایرانی و غیر ایرانی ، در ابواب مختلف فقه این بحث را به عنوان یک مسئله که در خارج مصداق دارد طرح و بحث میکرده‌اند ، این فقهاء غالبا ایرانی بودند و برخی از آنها مانند ابوحنیفه از دو پشت بالاتر مجوسی بوده‌اند و اگر چنین سنتی در میان‌ زردشتیان رائج نمی‌بود محال بود که چنین بحثی در فقه صدر اول اسلام طرح شود .
شیخ بزرگوار ابوجعفر طوسی در کتاب الخلاف ، جلد دوم ، کتاب الفرائض‌ مسئله‌های ١١٩ تا ١٢٣ ، مسائل مربوط به میراث مجوسی را خصوصا آنگاه که از دو جهت ملاک ارث در او باشد ، یعنی مثلا وارث هم مادر متوفی باشد و هم‌ خواهر پدری او ، طرح کرده است و جواب داده است و نظریات سایر فقهای‌ اسلام را نیز منعکس کرده است .

[١] توحید صدوق ، چاپ مکتبه الصدوق ، صفحه ٣٠٦ و وسائل الشیعه ، جلد ٣ ، صفحه . ٤٦