است طلوع و شهرت این استاد مابین سالهای ٩٧٠ و ٩٩٠ در بلاد عراق عرب و خراسان بوده است .
٥ - حکیم داودبن عمر انطاکی مصری . تنها در نامه دانشوران از این مرد ذکری دیده ایم ، وی از اجلاء فضلاء اطباء و معتبرین حکمای اواخر سده دهم و اوایل سده یازدهم بوده است ، مطابق آنچه خودش شرح حال خود را املاء کرده‌ در انطاکیه کور مادرزاد متولد شده تا هفت سالگی فلج هم بوده است و در همان حال مقدمات را آموخته و قرآن را حفظ کرده و همیشه از خداوند شفای‌ خود و توفیق تحصیل مسئلت می‌نموده است ، تا اینکه مسافری از عجم به نام‌ محمد شریف با او برخورد می‌کند و فلج او را معالجه می‌نماید . و چون هوش‌ و ذکاوت خارق‌العاده او را می‌بیند به او منطق و ریاضیات و فلسفه می‌آموزد . او خود علاقه‌مند به آموختن زبان فارسی می‌شود ولی استاد می‌گوید بهتر است‌ زبان یونانی بیاموزی و جز من کسی در این دیار زبان یونانی نمی‌داند .
داود بعد به قاهره رفته و طبع مردم آن دیار را به علوم عقلی بی‌میل دیده‌ است ، در آخر عمر مجاور بیت‌الله شده و در سال ١٠٠٨ درگذشته است .
از حفظ و تسلط داود بر متون فلسفی و طبی از قبیل قانون ، شفا ، اشارات‌ ، نجات ، حکمةالمشرقیة ، تعلیقات ، محاکمات ، مطارحات ، رسائل‌ اخوان‌الصفا که همواره ملازم این کتب بوده داستانها آورده‌اند .
داود تألیفاتی داشته از جمله رساله‌ای در ( عشق ) تألیف کرده که نامه‌ دانشوران به تفصیل آورده است [١] .

طبقه بیست و یکم

١ - میر محمدباقر داماد . معروفتر از آن است که نیازمند به معرفی باشد ، پس از حمله مغول ، به عللی که فعلا بر من روشن نیست ، جز در فارس‌ حوزه علمی قابل

[١] رجوع شود به نامه دانشوران جلد ٩ صفحات ٨٩ - . ٢٠٤