غنا و موسیقی در ایران سابقه طولانی دارد ، مردم این مرز و بوم با آن‌ مأنوس بودند در کتاب تاریخ ایران مشیرالدولة [١] می‌نویسد : بهرام گور از هند دوازده هزار را مشگر آورد .
فجرالاسلام از تاریخ حمزه اصفهانی نقل می‌کند : بهرام دستور داد مردم نصف روز کار کنند و نیمی دیگر را به عیش و عشرت بگذرانند ، باده بنوشند و نوای موسیقی بنوازند ، از اینرو مقام‌ آوازه خوانان اوج یافت . روزی بر گروهی عبور کرد که می‌نوشیدند ولی‌ نمی‌نیوشیدند ، پرسید کو آوازه‌خوان ؟ جواب دادند می‌خواستیم از وجودشان‌ استفاده کنیم ، اما هزینه‌شان به واسطه کمیابی زیاد است ، بهرام نامه‌ای‌ به پادشاه هند نوشت و رامشگر خواست ، دوازده هزار رامشگر از هند آمدند و بهرام آنها را به شهرهای ایران تقسیم نمود .
عرب با موسیقی و غنا جز به صورت بسیط و ساده‌اش آشنا نبود ، پس از امتزاج با ایرانیان ، لهو و غنا به سرعت انتشار یافت . عجب این است‌ که سرزمین حجاز از خود سرزمینهای عراق و شام که مرکز اصلی این صنعت بود جلو افتاد . حجاز از نیمه دوم قرن اول هجری هم مرکز فقه و حدیث بود و هم‌ مرکز لهو و موسیقی . امرا و حکام و متمکنین اموی سخت از لهویات ترویج‌ می‌کردند و به آنها سرگرم بودند . برعکس ، ائمه اهل‌البیت علیه‌السلام‌ شدیدا مخالفت کردند که در فقه و حدیث شیعه منعکس است .
از ائمه اطهار که بگذریم ، اگر مطلب را در سطح عامه مردم بررسی کنیم‌ می‌بینیم توده مسلمان ایرانی و همچنین علمای ایرانی نژاد ، با آنهمه سوابق‌ ملی در این کار ، بیش از توده عرب و علمای عربی نژاد ، عکس‌العمل‌ مخالف نشان دادند .

[١] صفحه . ٢٠١