آقای دکتر معین در صفحه ٢٢ که می‌خواهند زرتشتیان را در دوره اسلامی خیلی‌ مظلوم جلوه دهند چنین می‌گویند : " گروه دیگر که با حفظ آیین مزدیسنا در میهن خویش باقی ماندند ، ناچار متحمل رفتارهای خشن و ناشایست ملت‌ غالب و هم میهنان خود گردیده همواره مورد تحقیر و اهانت و مجبور به‌ نهفتن عقاید و آیین اجدادی خویش بودند و در اجرای آداب و مراسم دین ، آزادی نداشتند و روزگار به تلخی می‌گذرانیدند مؤلف تاریخ سیستان گوید : زیاد بن ابیه ربیع را معزول کرد از سیستان و عبدالله بن ابی بکره را به‌ سیستان فرستاد ( در سال ٥١ هجری ) و او را فرمان داد که چون آنجا شوی‌ شاپور ( کذا ) همه هربدان را بکش ، و آتشهاء گبرکان برافکن . پس او به‌ سیستان شد بر این جمله و دهاقین و گبرکان سیستان قصد کردند که عاصی گردند بدین سبیل " .
آقای دکتر معین داستان را تا همین جا نقل می‌کنند و تتمه‌اش را در اینجا نقل نمی‌کنند ایشان این شاهد تاریخی را برای این مدعا می‌آورند که زردشتیان‌ در اجرای مراسم دینی آزادی نداشتند و مجبور بودند که عقاید و آیین اجدادی‌ خویش را مخفی کنند .
تتمه این تاریخچه که خود ایشان در جای دیگر کتابشان [١] نقل کرده‌اند این است که مسلمانان سیستان با این فرمان زیاد به مخالفت برخاستند و گفتند این فرمان بر خلاف سیرت پیغمبر و خلفای راشدین است و بر ضد تعلیمات اسلامی است مسئله به خود خلیفه که در شام بود ارجاع شد ، جواب‌ آمد که زردشتیان " معاهد " می‌باشند و خون و مال معاهد محترم است و کسی‌ حق تعرض به آنها را ندارد .
نیز خود آقای دکتر معین در جای دیگر کتاب خود [٢] از همان تاریخ‌ سیستان نقل می‌کنند که در سال ٤٦ هجری ( پنج سال قبل از این واقعه ) " ربیع الحارثی بیامد به سیستان و سیرتهاء نیکو نهاد و مردمان را [٣] جبر کردند تا علم

[١] صفحه . ٤٦٣ [٢] صفحه . ٢٧ [٣] یعنی مسلمانان را .