زردشتیان هیچگاه آتش پرست نبوده و نیستند . در آن مقاله می‌نویسد : ما با آوردن آیاتی از کتابهای آسمانی ثابت خواهیم کرد که خداوند تبارک و تعالی خود نورالانوار و منبع فروغهای گوناگون است و زردشتیان با رو آوردن به سوی آتش و نور در حین ستایش ، در حقیقت به وسیله نور با خدای خود راز و نیاز می‌نمایند و از او استمداد می‌جویند و این موضوع یعنی‌ رو آوردن بسوی نور هنگام پرستش اهورامزدا به هیچ وجه به یکتاپرستی آنها خللی وارد نمی‌سازد ، کما اینکه پیروان سایر مذاهب نیز در حین خواندن‌ نماز رو بسوی قبله می‌کنند و کسی آنها را بدین سبب خاک پرست یا خاج‌ پرست نمی‌خواند و نمی‌داند [١] .
آقای موبد اردشیر آذر گشسب ، سپس ضمن اینکه از آتش به عنوان عنصر مقدس یا عنصر شریف یاد می‌کند به ذکر فوائد آتش که بر همه روشن است‌ می‌پردازد و آنگاه می‌گوید : در هر حال همه این پیشرفتها برای انسان اولیه تنها با کمک آتش سرخ و سوزان میسر گردیده بود ، و در این صورت او حق داشت که برای آن ارزش و احترامی زیاد قائل شود و آن را یک پیک آسمانی بداند که برای کمک او از آسمانها به زمین فرود آمده است و برای آن معابد بسازد و یا آن را در اجاق خانه خود پیوسته مشتعل نگه دارد و مانع از بین رفتن و خاموشی آن‌ گردد .
در جواب آقای موبد اردشیر آذر گشسب عرض می‌کنیم که آری خداوند متعال‌ نورالانوار است ، اما نه به این معنی که ما اشیاء را به دو قسم تقسیم‌ کنیم نورها و ظلمتها و خداوند را تنها نور آن نورها بدانیم نه نور ظلمتها ، خداوند نورالانوار است به معنی اینکه هستی مساوی نور است و ظلمت‌ مساوی عدم پس خداوند

[١] سال هشتم ، شماره ٢ ، صفحه ٢٩ اردیبهشت . ٤٨