الف - شیخ نجم‌الدین کبرای خوارزمی . از مشاهیر اکابر عرفاست بسیاری‌ از سلاسل به او منتهی می‌شود ، وی شاگرد و مرید و داماد شیخ روزبهان بقلی‌ شیرازی بوده است . شاگردان و دست پروردگان زیادی داشته است ، از آن‌ جمله است بهاءالدین ولد پدر مولانا مولوی رومی . در خوارزم می‌زیست ، زمانش مقارن است با حمله مغول . هنگامی که مغول می‌خواست حمله کند برای‌ نجم‌الدین کبرا پیام فرستادند که شما و کسانتان می‌توانید از شهر خارج شوید و خود را نجات دهید . نجم‌الدین پاسخ داد : من در روز راحت در کنار این‌ مردم بوده‌ام امروز که روز سختی آنها است از آنها جدا نمی‌شوم . خود مردانه سلاح پوشید و همراه مردم جنگید تا شهید شد . این حادثه در سال ٦١٦ واقع شده است . ب - شیخ فریدالدین عطار نیشابوری ، از اکابر درجه اول عرفا است ، در نثر و نظم تألیف دارد ، تذکره الاولیاء او که در شرح حال عرفا و متصوفه‌ است و از امام صادق علیه‌السلام آغاز می‌کند و به امام باقر علیه‌السلام ختم‌ می‌نماید از جمله ماخذ و مدارک محسوب می‌شود و شرقشناسان اهمیت فراوان‌ به آن می‌دهند همچنین کتاب منطق الطیر او یک شاهکار عرفانی است . مولوی درباره او وسنائی گفته است :

عطار روح بود و سنائی دو چشم او

ما از پی سنائی و عطار می‌رویم

و هم او گفته است :

هفت شهر عشق را عطار گشت

ما هنوز اندر خم یک کوچه‌ایم

مقصود مولوی از هفت شهر عشق ، هفت وادیی است که خود عطار در منطق‌ الطیر شرح داده است . محمود شبستری در گلشن راز می‌گوید :

مرا از شاعری خود عار ناید

که درصد قرن چون عطار ناید

عطار شاگرد و مرید شیخ مجدالدین بغدادی از مریدان و شاگردان شیخ‌