از تشریفات و آداب عبادات و اعمال مذهبی از مذهب اصلی زردشت چیز مهمی باقی نمانده . همین قدر معلوم است که زردشت رسوم و مناسک‌ آریانهای قدیم را که مبتنی بر اعتقاد به سحر و جادو و بت پرستی بوده و ورد به زوال می‌رفته بکلی منسوخ فرموده است . تنها یک رسم و یک عبادت‌ از زمان زردشت باقی مانده است . و آن ، چنانکه گفته‌اند وی در هنگام‌ انجام مراسم پرستش در محراب آتش مقدس به قتل رسید و در هنگام عبادت‌ جان سپرد . در یکی از سرودهای گاتاها آمده است که زردشت می‌گوید : " هنگامی که بر آذر مقدس نیازی تقدیم می‌کنم خود را راست کردار و نیکوکار می‌دانم " و در جای دیگر آتش مقدس را عطیه یزدان می‌شمارد که اهورا مزدا آن را به آدمیان کرامت فرموده . ولی باید دانست که زردشت خود آتش را نمی‌پرستیده و آن عقیده که پیشینیان و نیاکان او در باره این عنصر مقدس‌ داشته اند وی نداشته است و معتقدات او با آنچه بعدها آتش پرستان اخیر عنوان کرده‌اند اختلاف دارد ، بلکه او آتش را فقط یک رمز قدوسی و نشانی‌ گرانبها از اهورامزدا می‌دانسته است که به وسیله او به ماهیت و عصاره‌ حقیقت علوی خداوند دانا پی می‌توان برد [١] .
آنچه مسلم است این است که خواه آتش را تقدیس می‌کرده و یا نمی‌کرده‌ است و بر فرض تقدیس به هر شکل و هر صورت بوده است ، تعظیم و تقدیس‌ و تکریم و پرستش آتش بعد از زردشت سخت بالا گرفت و بزرگترین شعار زردشتیگری شناخته شد که هنوز هم ادامه دارد همان طور که در میان مسلمین ، مساجد و در میان مسیحیان ، کلیسا ساخته می‌شود ، در میان زردشتیان آتشکده‌ ها ساخته شد .
در دوره ساسانی زردشتیان به نام " آتش پرستان " شناخته می‌شدند .
مسیحیان ایران که در اواخر ، آزادی و قدرت قابل توجهی کسب کرده و در دربار ساسانی

[١] تاریخ جامع ادیان ، صفحه ٣٠٩ - . ٣١٠