نویسندگان به نام جهان اسلام است و کتابهای نفیسی دارد بنامهای : المقابسات ، الامتاع والموانستة ، الصدیق والصداقة . ابوحیان در کتابهای‌ خود فراوان از استادش یاد کرده و افاضات او را بازگو کرده است . ابن‌الندیم و ابن القفطی و ابن ابی اصیبعه همه از ابوسلیمان یاد کرده‌اند ، ولی بطور مختصر ، و البته ابن القفطی مفصلتر بحث کرده است . جامعترین‌ بحث درباره ابوسلیمان همان است که مرحوم محمد قزوینی در جلد دوم بیست‌ مقاله ( صفحات ١٢٨ - ١٦٦ ) انجام داده است . خانه ابوسلیمان میعادگاه حکماء و فضلاء عصر بوده و خود رئیس قوم بشمار می‌آمده است . در محفل ابوسلیمان که در حقیقت یک انجمن فلسفی بوده است‌ همواره مسائل علمی و فلسفی مطرح می‌شده و حکما از یکدیگر استفاده‌ می‌کرده‌اند و به تعبیر ابوحیان ( مقابسه ) می‌نموده‌اند . ابوحیان آنها را در ١٠٦ مجلس جمع کرده و نام آنها را ( مقابسات ) گذاشته است . تاریخ ولادت و وفات ابوسلیمان دقیقا معلوم نیست ، قدر مسلم اینست که‌ در نیمه دوم قرن چهارم شخصیت ممتازی داشته است . مرحوم قزوینی حدس می‌زند که ولادت ابوسلیمان در حدود سال ٣٠٧ و وفاتش‌ در حدود سال ٣٨٠ باشد و احتمالا تا حدود ٣٩٠ زنده بوده است . حکما و فضلائی که در محفل ابوسلیمان شرکت می‌کرده‌اند ، غالبا شاگرد یحیی‌ بن عدی و هم شاگردان خود ابوسلیمان بوده‌اند از قبیل : ابومحمد عروضی ، ابوبکر قومسی ، عیسی بن زرعة : ٢ - ابوالحسن عامری نیشابوری ، از این شخص نیز اطلاع زیادی در دست‌ نیست . ابن‌الندیم و ابن القفطی و ابن ابی اصیبعه از او ذکری به میان‌ نیاورده‌اند . یاقوت در معجم الادباء از او یاد کرده است . در سه حکیم مسلمان می‌نویسد : عامری دو کتاب دارد : یکی در اخلاق به نام‌