هستم به طوری که او به توسط من می‌شنود ، و چشم او هستم به طوری که او به‌ توسط من می‌بیند ، و زبان و دست او هستم به طوری که او به توسط من می‌گوید و می‌گیرد " [١] .
آنچه مسلم است اینست که در صدر اسلام ، لااقل ، در قرن اول هجری ، گروهی به نام عارف یا صوفی در میان مسلمین وجود نداشته است . نام صوفی‌ در قرن دوم هجری پیدا شده است . می‌گویند اولین کسی که به این نام خوانده‌ شده است ابوهاشم صوفی کوفی است که در قرن دوم می‌زیسته است و هم او است که برای اولین بار در رمله فلسطین صومعه ( خانقاه ) برای عبادت‌ گروهی از عباد و زهاد مسلمین ساخت [١] تاریخ دقیق وفات ابوهاشم معلوم‌ نیست ، ابوهاشم استاد سفیان ثوری متوفا در ١٦١ بوده است .
ابوالقاسم قشیری که خود از مشاهیر عرفا و صوفیه است می‌گوید این نام‌ قبل از سال ٢٠٠ هجری پیدا شده است . نیکولسون نیز ، می‌گوید این نام در اواخر قرن دوم هجری پیدا شده است از روایتی که در کتاب المعیشة کافی ، جلد پنجم آمده است ظاهر می‌شود که در زمان امام صادق علیه‌السلام گروهی‌ سفیان ثوری وعده‌ای دیگر در همان زمان یعنی در نیمه اول قرن دوم هجری به‌ این نام

[١] ترجمه این حدیث قدسی است : " لا یزال العبد یتقرب الی‌ بالنوافل حتی اذا احببته . فاذا احببته کنت سمعه الذی یسمع به و بصره‌

الذی یبصر به و لسانه الذی ینطق به و یده الذی یبطش بها » " . [٢] تاریخ تصوف در اسلام ، تألیف دکتر قاسم غنی ، صفحه ١٩ در همین‌ کتاب صفحه ٤٤ از کتاب ( صوفیه و فقراء ابن تیمیه نقل می‌کند که اول کسی‌ که دیگر کوچکی برای صوفیه ساخت ، بعضی از پیروان عبدالواحد بن زید بودند ، عبدالواحد از اصحاب حسن بصری است ) اگر ابوهاشم صوفی از پیروان‌ عبدالواحد باشد ، تناقضی میان این دو نقل نیست .