شیرازی [١] و آقای جلال‌الدین همائی استاد دانشگاه تهران از شاگردان‌ اویند . حکیم خراسانی در وارستگی و پاکی کم نظیر بود و مانند جهانگیرخان‌ و آخوند کاشی تا آخر عمر مجرد زیست در سال ١٣٥٥ درگذشت .
پس از درگذشت حکیم خراسانی ، در اصفهان دو نفر دیگر بودند که این شمع‌ را روشن نگه می‌داشتند : مرحوم حاج آقا صدر کوپائی و مرحوم شیخ محمود مفید . با درگذشت این دو نفر این چراغ چهارصدساله تقریبا به خاموشی گرائید .
٧ - حاج شیخ محمد حسین غروی اصفهانی . در تقوا و علم ، منقولا و معقولا یگانه بود ، در سال ١٢٩٦ در نجف متولد شد ، پدرش بازرگانی بود متدین‌ مقیم کاظمین ، مرحوم اصفهانی تا نزدیک به بیست سالگی در کاظمین مقیم‌ بود ، و تحصیل می‌کرد بعد به نجف‌مشرف شد و در درس مرحوم آخوند ملامحمد کاظم خراسانی حاضر شد و تا پایان عمر استاد ( ١٣٢٩ ) ادامه داد .
وی در علوم معقول ، شاگرد مرحوم میرزا محمد باقر حکیم اصطهباناتی است‌ . مرحوم اصفهانی تألیفات زیادی در فقه و اصول دارد و اندیشه‌اش هم اکنون‌ جزء اندیشه‌های زنده‌ای است که در میان علما و فضلاء حوزه‌های درس فقه و اصول مطرح است . منظومه‌ای در فلسفه دارد بسیار عالی به نام تحفةالحکیم ، رساله‌ای هم در معاد نوشته است . حضرت استاد ناالعلامه آقای طباطبائی‌ مدظله‌العالی در سالهای میان ١٣٥٤ ١٣٤٤ از محضر این بزرگ بهره‌های فراوان‌ برده و افتخار شاگردیش را دارند معظم‌له در سال ١٣٦١ با سکته مغزی‌ درگذشت [٢] .

[١] مرحوم آقای حاج میرزا علی آقا شیرازی رضوان‌الله علیه ، از نظر سنی ظاهرا تفاوت چندانی با حکیم خراسانی نداشته و با معظم له و آقای حاج‌ آقا رحیم ارباب ، یگانه یادگار سلف صالح ، دوستیی در کمال صمیمیت‌ داشته‌اند ، ولی نظر به اینکه فلسفه را در بزرگسالی تحصیل کرده از محضر دوست صمیمیش بهره‌مند شده است . [٢] مقدمه مرحوم شیخ محمدرضا مظفر که از شاگردان معظم‌له بود بر تعلیقه معظم له بر مکاسب شیخ انصاری .