مهدی پسر و ولیعهد منصور حاضر مجلس بود و از این جریان ناراحت شد و گفت : یعنی چه ؟ تو در مقابل سوگند خلیفه سوگند یاد می‌کنی ؟ ! .
عمرو از منصور پرسید این جوان کیست ؟ گفت پسرم و ولیعهد مهدی است .
گفت به خدا قسم که لباس نیکان بر او پوشیده‌ای و نامی روی او گذاشته‌ای ( مهدی ) که شایسته آن نام نیست و منصبی برای او آماده کرده‌ای که‌ بهره‌برداری از آن مساوی است با غفلت از آن .
آنگاه عمرو رو کرد به مهدی و گفت : بلی برادر زاده جان ، مانعی ندارد که پدرت قسم بخورد و عمومیت موجبات شکستن قسمش را فراهم آورد . اگر بنا بشود من کفاره قسم بدهم یا پدرت ، پدرت تواناتر است بر این کار .
منصور گفت : هر حاجتی داری بگو . گفت فقط یک حاجت دارم و آن اینکه‌ دیگر پی من نفرستی .
منصور گفت : بنابراین مرا تا آخر عمر ملاقات نخواهی کرد . گفت حاجت‌ من هم همین است . این را گفت و با قدمهای محکم توأم با وقار راه افتاد . منصور خیره خیره از پشت سرنگاه می‌کرد و در حالی که در خود نسبت به‌ عمرو احساس حقارت میکرد سه مصراع معروف را سرود :

کلکم یمشی روید

کلکم یطلب صید

غیر عمرو بن عبید

[١] این عمرو بن عبید همان کسی است که هشام بن الحکم بطور ناشناس وارد مجلس درسش شد و از او درباب امامت سؤالاتی کرد و او را سخت مجاب‌ ساخت عمروبن عبید از قوت بیان پرسش کننده ناشناس حدس زد که او هشام‌بن الحکم است ، بعد از شناسائی نهایت احترام را نسبت باو بعمل‌ آورد [٢] .

[١] تاریخ ابن خلکان ، جلد ٣ صفحه ١٣١ - . ١٣٢ [٢] کافی ، چاپ آخوندی ، جلد ١ صفحه . ١٧٠