فقهای مدینه متنفر بودند ولی از روی ناچاری آنها را گرامی شمرده در راضی‌ کردن آنها می‌کوشیدند ، به خصوص خلفای پرهیزکار اموی مانند عمربن‌ عبدالعزیز که بدون نظر فقهای مدینه به هیچ کار مهمی دست نمی‌زدند . پس‌ از بنی‌امیه کار به دست عباسیان افتاد و منصور عباسی در صدد کوچک کردن‌ عربها و بزرگ ساختن ایرانیان برآمد ، چه بدست ایرانیان و با کمک آنان‌ دولت عباسی تشکیل یافته بود و یکی از اقدامات منصور برای اجرای نقشه‌ خودش این بود که نظر مسلمانان را از مکه و مدینه برگرداند . لذا بنائی‌ به نام قبةالخضراء ساخت تا مردم بدانجا رفته اعمال حج به جا آورند و مقرری معمول اهل مدینه را قطع کرد . فقیه آنروز مدینه ( در میان اهل تسنن‌ ) که مالک بن انس بود پس از استفتای مردم مدینه در خلع بیعت منصور به‌ خلع او فتوا داد ، اهل مدینه از منصور دست کشیده با محمدبن عبدالله از خاندان علی علیه‌السلام بیعت کردند . کم کم کار محمد بالا گرفت و منصور با وی جنگیده با زحمت بسیار بر وی غلبه کرد و اهل مدینه دوباره با منصور بیعت کردند . با اینهمه ، مالک خلفای عباسی را خلیفه نمی‌دانست و چون‌ حاکم مدینه جعفر بن سلیمان عموی منصور این را فهمید خشمگین گشت و مالک‌ را احضار نموده و شانه او را برهنه کرده بر آن تازیانه زد [١] .
ابن الندیم در الفهرست در مقاله مربوط به فقهاء در ذیل احوال محمدبن‌ شجاع معروف به ابن الثلجی ، داستانی نقل می‌کند که نشان دهنده سیاست‌ خلفای عباسی در مورد ایرانیان ( البته ایرانیان غیر شیعه ) است . از اسحاق بن ابراهیم مصعبی نقل می‌کند که گفت : خلیفه مرا احضار کرد و گفت فقیهی را برای من انتخاب کن که

[١] ترجمه تاریخ تمدن ، جلد ٣ صفحه ١٠٤ - . ١٠٥