حلی در مقدمه کتاب المعتبر از او و ابن البراج و ابوالصلاح حلبی به عنوان‌ " اتباع الثلاثة " نام می‌برد یعنی او را از پیروان می‌شمارد که علی‌ الظاهر مقصودش اینست این سه نفر تابع و پیروان سه نفر دیگر ( شیخ مفید ، سید مرتضی ، شیخ طوسی ) بوده‌ا ند . ١٠ - سید ابوالمکارم بن زهره . در حدیث به یک واسطه از ابوعلی پسر شیخ الطائفه روایت می‌کند و در فقه با چند واسطه شاگرد شیخ طوسی است اهل‌ حلب است . و در سال ٥٨٥ درگذشته است ، کتاب معروف او در فقه به نام‌ " غنیه " معروف است . هرگاه در اصطلاح فقهاء " حلبیان " ( به صیغه‌ تثنیه ) گفته شود ، مقصود ابوالصلاح حلبی و ابن زهره حلبی است . و هرگاه‌ " حلبیون " ( به صیغه جمع ) گفته شود ، مقصود آن دو نفر به علاوه ابن‌ البراج است که او هم اهل حلب بوده است . بنابر آنچه در مستدرک ( ج ٣ صفحه ٥٠٦ ) ضمن احوال شیخ طوسی آمده است ، ابن زهره کتاب النهایة شیخ‌ طوسی را نزد ابوعلی حسن بن الحسین معروف به ابن الحاجب حلبی خوانده‌ است ، و او آن کتاب را نزد ابو عبدالله زینو بادی در نجف و او نزد شیخ‌ رشید الدین علی بن زیرک قمی و سید ابی هاشم حسینی و آن دو نزد شیخ‌ عبدالجبار رازی تحصیل کرده بوده‌ا ند و شیخ عبدالجبار شاگرد شیخ طوسی بوده‌ است بنابراین نقل ، ابن زهره با چهار واسطه شاگرد شیخ طوسی بوده است . ١١ - ابن حمزه طوسی ، معروف به عمادالدین طوسی ، هم طبقه شاگردان شیخ‌ طوسی است ، بعضی او را هم طبقه شاگردان شاگردان شیخ دانسته و بعضی دوره‌ او را از این هم متاخرتر دانسته‌اند . نیاز به تحقیق بیشتری است . سال وفاتش دقیقا معلوم نیست ، شاید در حدود نیمه دوم قرن ششم در گذشته است ، و اهل خراسان است . کتاب معروفش در فقه به نام " وسیله‌ " است . ١٢ - ابن ادریس حلی . از فحول علمای شیعه است . خودش عرب است و شیخ طوسی جد مادری او ( البته مع الواسطه ) به شمار می‌رود ، به حریت فکر