مسلمانان آن را " رحله " در طلب علم می‌نامند ( ١ ) . علاقه و شور مسلمانان به نقل و ضبط و استماع احادیث نبوی از زمان خود آن حضرت آغاز گشت ، و به حکم اینکه هر وقت تقاضای یک کالا زیاد شود کالاهای تقلبی هم به بازار می‌آید گروهی از ضعیف الایمانان در زمان خود آن‌ حضرت احادیثی از آن حضرت نقل و روایت کردند که اساسی نداشت و خود آن‌ وجود مبارک در صدد تکذیب برآمد . در یک خطابه عمومی پیدایش کذابین و وضاعین را اعلام فرمود آنگاه برای اینکه معیاری اصیل معرفی کند قرآن کریم‌ را معیار صحت و سقم احادیث منقوله و منسوبه به خودش قرار داد . با اینکه اهتمام به استماع و ضبط و نقل احادیث هم در میان عامه وجود داشت و هم در میان پیروان اهل البیت ، یک تفاوت اساسی در قرن اول‌ هجری میان عامه و میان پیروان اهل‌البیت بود ، و آن اینکه عامه در مدت‌ یک قرن به پیروی از دستور خلیفه دوم و نظر برخی صحابه دیگر ، نوشتن و کتابت حدیث را مکروه می‌شمردند به عذر اینکه حدیث با قرآن مشتبه نشود و یا اهتمام به حدیث جای اهتمام به قرآن را نگیرد . ولی پیروان اهل‌البیت‌ از همان صدر اول ، همچنانکه نسبت به استماع و ضبط و نقل احادیث اهتمام‌ می‌ورزیدند نسبت به کتابت آنها نیز اهتمام داشتند . عامه در اول قرن دوم متوجه اشتباه خود شدند و این سد که وسیله خلیفه‌ دوم به وجود آمده بود ، در قرن دوم به دست عمربن عبدالعزیز خلیفه اموی‌ زاهد که خود از طرف مادر از احفاد خلیفه دوم بود شکسته شد . این بود که‌