اولین پادشاه مسلمان غوری که به هندوستان لشکر کشید و دهلی را فتح کرد و آنجا را پایتخت قرار داد . سلطان محمد سام غوری بود . از زمان این‌ سلطان ( آغاز قرن هفتم ) که دهلی پایتخت اسلامی شد و تا هنگامی که‌ انگلیس بر آن تسلط یافت پایتخت سلاطین مسلمان بود . غوریان در هند مصدر خدمات مهمی شدند و در عصر آنان علما و دانشمندان زیادی از ایران به هند رفتند و در آنجا متوطن شدند . در حقیقت تبلیغات اسلامی در هند از زمان‌ غوریان شروع گردید و مدارس و مساجد رونق پیدا کرد . یکی از علمای بزرگ ایران که در این زمان به هند رفت ، خواجه‌ معین‌الدین چشتی است . وی در هند بسیار خدمت کرده است و شاگردان زیادی‌ دارد که هر کدام پس از وی در آن منطقه ریاست دینی و مذهبی یافتند . مکتب خواجه معین‌الدین هنوز پس از گذشته صدها سال پابرجاست و قبرش در " اجمیر " بسیار مورد احترام و تجلیل است .

تیموریان

ظهیرالدین " محمدبابر " که از احفادامیر تیمور بود به هندوستان لشکر کشید و دهلی را مرکز خود قرار داد . پس از وی گروهی از فرزندانش تا مدت چهار قرن بر هندوستان حکومت راندند . روابط تیموریان هند و پادشاهان صفویه بسیار حسنه بود و در این زمان جماعت زیادی از ایران به‌ هند رفتند . در عصر تیموریان تمام مناصب حکومتی و مذهبی در دست‌ ایرانیان بود هزاران شاعر ، عارف ، فقیه مجتهد ، از ایران به هندوستان‌ رهسپار شدند ، و در آنجا به تبلیغات اسلامی پرداختند . یکی از افراد بزرگی که در زمان جهانگیر در هند مصدر خدمات زیادی شد اعتمادالدوله " میرزا غیاث بک " است . وی در خراسان زندگی می‌کرد و از طرف شاه طهماسب فرمانروای مرو بود . شاه طهماسب بروی خشم گرفت و اموال او را مصادره کرد ، او ناگزیر راه هندوستان را پیش گرفت و در آگره به دربار