" در کتاب اردای ویرافنامه که آن را به " نیک شاپور " از دانشمندان زمان خسرو اول نوشین روان نسبت داده‌اند و شرحی از معراج روح‌ است ، چنین آمده است که در آسمان دوم روانهای کسانی را دیده است که " خویتک دس " ( ازدواج با محارم ) کرده بودند و تا جاویدان آمرزیده شده‌ بودند و در دورترین جاهای دوزخ روان زنی را گرفتار عذاب جاودانی دیده‌ زیرا که " خویتک دس " را به هم زده است ، سرانجام گفته شده است " ویراف " که روان وی به معراج رفته هفت تن از خواهران خود را به همسری‌ برگزیده است . در کتاب سوم " دینکرت " در این زمینه اصطلاحات دیگری‌ به کار رفته از آن جمله اصطلاح " نزد پیوند " است که به معنی پیوند با نزدیکان باشد و در این زمینه به پیوند پدر با دختر و برادر با خواهر اشاره کرده‌اند . " نوسای برزمهر " از روحانیان زردشتی که این قسمت از دینکرت را تفسیر کرده سودهای بسیاری برای این گونه زناشویی آورده و گفته‌ است که گناهان جانکاه را جبران می‌کند [١] .
کریستن سن می‌گوید : اهتمام در پاکی نسب و خون خانواده یکی از صفات بارزه جامعه ایرانی به‌ شمار می‌رفت ، تا به حدی که ازدواج با محارم را جایز می‌شمردند و چنین‌ وصلتی را " خویذوگدس " ( در اوستا خوایت ودث ) می‌خواندند این رسم از قدیم معمول بود حتی در عهد هخامنشیان اگر چه معنی لفظ خوایت ودث در اوستای موجود مصرح نیست ولی در نسکهای مفقود مراد از آن بی شبهه مزاوجت‌ با محارم بود [٢] .
زردشتیان و مخصوصا پارسیان هند در عصر اخیر که احساس شناعت کرده‌اند و خود آن را ترک کرده‌اند اخیرا در صدد انکار این عمل شده و از اصل ، آن‌

[١] تاریخ اجتماعی ایران ، جلد ٢ ، صفحه . ٣٩ [٢] ایران در زمان ساسانیان ، صفحه . ٣٤٧