زمانی متداول شده بود که به ثروت رسیده بودند ، زیرا زندگانی صحرا گردی‌ مانع از داشتن زنان متعدد است [١] .
آنچه در ایران باستان در میان طبقه اشراف معمول بوده است چیزی بالاتر از تعدد زوجات ، یعنی حرمسرا بوده است .
و لهذا نه محدود به حدی بوده است ، مثلا چهارتا یا بیشتر یا کمتر ، و نه مشروط به شرطی از قبیل عدالت و تساوی حقوق زنان و توانایی مالی یا جنسی ، بلکه همان طور که نظام اجتماعی یک نظام طبقاتی بوده است نظام‌ خانوادگی نیز چنین بوده است .
کریستن سن می‌گوید : اصل تعدد زوجات ، اساس تشکیل خانواده به شمار می‌رفت . در عمل عده‌ زنانی که مرد می‌توانست داشته باشد به نسبت استطاعت او بود . ظاهرا مردان کم بضاعت به طور کلی بیش از یک زن نداشتند . رئیس خانواده ( کذگ خوذای کد خدا ) از حق ریاست دودمان ( سرادریه دوذگ سرداری دودمان‌ ) بهره مند بود . یکی از زنان ، سوگلی و صاحب حقوق کامله محسوب شده و او را " زن‌ی پادشاییها " ( پادشاه زن ) یا زن ممتاز می‌خوانده‌اند ، از او پست‌تر زنی بود که عنوان خدمتکاری داشت و او را زن خدمتکار " زن‌ی‌ چگاریها چاکر زن " می‌گفتند . حقوق قانونی این دو نوع زوجه مختلف بود . . . شوهر مکلف بوده که مادام العمر زن ممتاز خود را نان دهد و نگهداری‌ نماید . هر پسری تا سن بلوغ و هر دختری تا زمان ازدواج دارای همین حقوق‌ بوده‌اند اما زوجه‌هایی که عنوان چاکر زن داشته‌اند فقط اولاد ذکور آنان در خانواده پدری پذیرفته می‌شده است ، در کتب پارسی متاخر پنج

[١] همان ماخذ ، جلد نهم ، صفحه . ٢٦٩٣