تعبیرات و اصطلاحاتی دارند . هیچ عاقلی نمی‌تواند ادعا کند که تعبیرات‌ اینها در باره می‌و غیره یادآور علائق آنها به مراسم زرتشتیان است .
گذشته از همه اینها ، تشبیه واردات قلبی و معارف افاضی و اشراقی و لذتها و بهجتهای حاصله از آن به شراب ، در قرآن و نهج البلاغه نیز آمده‌ است . قرآن کریم در سوره مبارکه دهر می‌فرماید « و سقیهم ربهم شرابا طهورا »یعنی پروردگار " ابرار " با شرابی بسیار پاک و پاک کننده‌ آنها را سیراب می‌کند ، شرابی که به قول مفسرین پیوند انسان را از هر چیز جز خدا می‌برد و او را تنها به خداوند متصل می‌سازد در نهج البلاغه گروهی از اهل معنی چنین توصیف می‌شوند : " « و یغبقون کاس الحکمه بعد الصبوح » " [١] یعنی همانا شامگاهان پس از بامدادان باده حکمت سر می‌کشند .
لغت می‌گوید که " غبوق " پیمانه شام و " صبوح " پیمانه صبحگاهان است‌ . آقای دکتر معین چه نظر می‌دهند ؟ آیا همه اینها را نشانه علائق گویندگان‌ آنها به " می‌مغانه " و آداب و رسوم کهن زرتشتیان می‌دانند ؟ ! آقای دکتر معین در صفحه ١٣ کتاب خود سخن مغرضانه سرجان ملکم را نقل‌ می‌کنند مبنی بر اینکه " پیروان پیامبر عربی شهرهای ایران را با خاک‌ یکسان ساختند ، آتشکده‌ها را سوختند ، موبدان را از دم تیغ گذرانیدند ، کتابها و کسانی که کتابها در اختیارشان بود از بین بردند ، موبدان را مجوس و ساحر می‌دانستند و کتب ایشان را کتب سحر می‌خواندند " .
آقای دکتر معین ، بهتر از سرجان ملکم از ماخذ تاریخ اسلام اطلاع دارند ، و از همه بهتر می‌دانند که این اراجیف ساخته شخص سرجان ملکم است و در هیچ سند تاریخی پیدا نمی‌شود ! و جای تاسف است که باز هم این کلمات را که تاثیر سوء آنها در ایجاد بدبینی به اسلام در جوانان بی خبر از تاریخ‌ اسلام و ایران بر کسی پوشیده نیست نقل می‌کنند .

[١] نهج البلاغه ، خطبه . ١٥٠