خود آتش را نیالاید دهان بندی بسته و آتش را با قطعات چوبی که با مراسم‌ مذهبی تطهیر شده بود مشتعل نگاه می‌داشت . این چوب غالبا از نباتی موسوم‌ به " هذانه اپنا " بود ، باری آن روحانی دم به دم به وسیله دسته چوبی‌ که برسمه ( برسم ) می خواندند و مطابق آداب خاص بریده می‌شد آتش را به‌ هم می‌زد و مشتعل می‌داشت و ادعیه معینی را تلاوت می‌کرد ، سپس روحانیون‌ " هئومه " ( هوم ) [١] نثار می‌کردند ، در اثنای تلاوت ادعیه یا سرودن‌ اوستا روحانیان شاخه نبات " هئومه " را پس از تطهیر در هاون‌ می‌کوبیدند . . . در " یزشن گاه " ( محل انجام تشریفات عبادت ) آلات و ادوات ذیل که هر یک به جهت منظور خاصی به کار برده می‌شود موجود است : ١ و ٢ - هاون و دسته هاون که به منزله ناقوس مسیحیان است و اکنون به‌ همان منظور به کار برده می‌شود ولی در اصل برای فشردن " هوم " ( گیاه‌ مقدس ) استعمال می‌شد .
٣ - برسم که اساسا از شاخه‌های ترچوبهای مقدس مانند انار تهیه می‌شد ولی‌ امروز آن را از فلز نقره یا برنج می‌سازند .
٤ - برسمدان .
٥ - برسمچین که کاردی است کوچک .
٦ - چند جام برای هوم و پراهوم و آب مقدس .
٧ - چند پیاله کوچک به نام طشت نیز برای هوم و پراهوم ( طشت نه‌ سوراخه ) .
٨ - ورس که ریسمانی است کوچک که از موی گاو بافته می‌شود و شاخه‌های‌ برسم را با آن به هم می‌پیوندند .

[١] این همان چیزی است که زردشت آن را منع کرده و کثیف خوانده‌ است .