است که چنین اندیشه‌هایی او را به خود مشغول سازد و از نظر یک فیلسوف‌ کامل نیز همه شرور اموری عدمی و اضافی و نسبی می‌باشند و این امور نسبی و اضافی با همین حال رکن نظام احسن و اکمل می‌باشند و مقتضای حکمت بالغه‌ الهی است و اگر نباشند نظام جهان ناقص است . از نظر یک دین توحیدی ، خداوند متعال کامل مطلق است و از هر نقصی‌ مبرا است ، همه موجودات به مشیت و اراده و حکمت بالغه او به وجود آمده و فانی می‌شوند وجود هیچ موجودی لغو و عبث نیست ، شر حقیقی وجود ندارد ، همه چیز نیک آفریده شده : " « الذی احسن کل شی‌ء خلقه » " وجود می‌دهد فانی می‌سازد و زنده می‌کند می‌میراند " « یحیی و یمیت و یمیت و یحیی »" روز و روشنائی را می‌آورد و شب و تاریکی را نیز می‌آورد " « یولج اللیل‌ فی النهار و یولج النهار فی اللیل »" . همانکه نور را آفریده ظلمت را نیز آفریده است . " « الحمد لله الذی‌ خلق السموات و الارض و جعل الظلمات و النور »" قبلا از کتاب دینهای بزرگ ، تالیف جوزف گئر ، محاوره زردشت را با گشتاسب و درباریان او نقل کردیم که چگونه در محاوره خود خدا را فقط آفریننده خوبیها می داند و بدیها و موذیها را به موجودی دیگر منتسب‌ می‌کند و خلقت آنها را شان خداوند نمی داند . هر چند ما در اصالت آن‌ محاوره تردید کردیم ، ولی این محاوره به هر حال نماینده طرز تفکر زردشتیان است این محاوره را قیاس کنید با محاوره موسی بن عمران پیامبر خدا با پادشاه عصر خویش یعنی فرعون که قرآن مجید نقل کرده است . فرعون به موسی و هارون خطاب کرده می‌گوید : - ای موسی پروردگار شما دو نفر کیست ؟