نامیده است .
د - با آنکه اهورامزدا در عرش جلال خود هیچ ضد و ندی ندارد معذلک‌ زردشت معتقد است که در برابر هر نیکی یک بدی موجود است ، چنانکه در برابر " اشا " یعنی راستی و حقیقت ، " دروغ " و باطل جای گرفته و در برابر حیات و زندگانی موت و مرگ قرار گرفته است . به همین قیاس در برابر روح مقدس پاک " سپنت مئنیو " روح شریر و ناپاک " انگرامئنیو " جای دارد که به معنی روان پلید است . . . روز نخست که این دو روان‌ توام با یکدیگر پدید آمد یکی حیات و هستی را برقرار کرد و دیگری فنا و نابودی را و سرانجام جایگاه جاوید بدان ( دوزخ ) بهره پیروان دروغ خواهد بود ، لیکن اندیشه پاک و جایگاه جاوید نیکان یعنی بهشت نصیب پیروان‌ راستی خواهد شد . . . از دو روان توامان در آغاز آفرینش جهان ، آن یک‌ که پاک و نیکو کار است به دیگری که دشمن او بود چنین گفت : تا آخرین‌ روز ، نه در جهان کنش و گویش و منش و نه در عالم ارواح و اجسام ، ما دو روان با یکدیگر هماهنگ نخواهیم شد .
ه - نقطه اصلی و پایه اساسی اخلاق در آیین زردشت بر روی این قاعده است‌ که نفس و ضمیر هر فرد آدمیزاد یک میدان نبرد دائمی بین خیر و شر است و سینه آدمی تنوری است که آتش این جنگ همواره در آن مشتعل می‌باشد روزی‌ که اهورامزدا آدمی را بیافرید او را آزادی عمل عطا کرد که خود عمل خود را برگزیند ، یعنی دارای نیروی

[١] در فراز " د " گفته خواهد شد که " سپنت مئنیو " رقیب و توام " انگره مئنیو " است . پس انگره مئینو وسیله سپنت مئنیو پدید نیامده است . پس باید برای اهورامزدا دو نوع اراده قائل باشیم ، اراده‌ قدوسی و اراده غیر قدوسی ، و یا باید بگوئیم اهورامزدا اراده قدوسی خود را وسیله دو روح یکی نیکو نهاد و یکی پلید نهاد از قوه به فعل آورد که ضد مطلب متن است . به علاوه تعبیر از قوه به فعل آورده در مورد مبداء کل‌ غلط است .