موجود بوده ، یا لااقل ترجمه پهلوی آنها به انضمام تفسیر معروف به " زند " را در دست داشته‌اند . مسلما صعوبت زندگانی مادی که در آن تاریخ‌ گریبانگیر زردشتیان شده بود مجال نمی‌داد که نسلا بعد نسل این مجموعه بزرگ‌ مقدس را رونویس کنند . و از اینجا پی می‌بریم که چرا نسکهای حقوقی و نظائر آن در طاق نسیان مانده است ، زیرا که در آن زمان دولت زردشتی‌ وجود نداشت و نسکهای حقوقی بیفایده و خالی از اهمیت و اعتبار می‌نمود .
اما چرا نسکهایی را که شامل علم مبدا و معاد و تکوین و سایر علوم اساسی‌ بود حفظ نکردند ؟ قرائنی در دست داریم که از روی آن می‌توان گفت شریعت‌ زردشتی در قرن نخستین تسلط عرب تا حدی اصلاح شده و تغییر پیدا کرده است‌ و زردشتیان خود مایل بوده‌اند که بعضی از افسانه‌ها و اساطیر عامی و بعضی‌ از اعتقاداتی را که در فصول اوستا ثبت شده حذف کنند [١] .
کریستن سن افسانه خلقت را طبق مندرجات اوستای ساسانی چنین نقل می‌کند : . . . عمر دنیا بالغ بر ١٢٠٠٠ سال است ، در سه هزار سال نخستین عالم ، او هرمزد ( یا عالم روشنی ) و اهریمن ( یا عالم تاریکی ) در جوار یکدیگر آرام می‌زیسته‌اند این دو عالم از سه جانب نامتناهی بوده ، فقط از جانب‌ چهارم به یکدیگر محدود می‌شده‌اند . دنیای روشن در بالا و عالم ظلمانی در زیر قرار داشته و هوا فاصله آنها بوده است مخلوقات اورمزد در این سه‌ هزار سال در حال امکانی بودند ، سپس اهریمن نور را دیده در صدد نابود کردنش بر آمد . او هرمزد که از آینده آگاهی داشت مصافی به مدت نه هزار سال با وی طرح افکند ، اهریمن که

[١] ایران در زمان ساسانیان ، صفحه ١٦٣ - . ١٦٤