بدون آنکه افراط کاریهای مزدکی را در برداشته باشد ، قهرا هم از جنبه‌ فکری و هم از جنبه اجتماعی از طریقه مزدکی جاذبه بیشتری داشت . توده‌ مردم ایران به جای گرایش به طریقه مزدکی به اسلام که منادی توحید و عدل‌ بود گرویدند .
در زمان خلفای جور اموی و عباسی که روش قیصری و کسرائی را احیا کردند بار دیگر زمینه برای مزدکی گری فراهم شد ، ولی توجه توده مردم که حساب‌ اسلام را از حساب خلفا جدا می‌کردند و معتقد بودند اسلام را باید از شر خلفای جور نجات داد مجالی به مزدکی گری نداد .
از این رو می‌بینیم که مثلا در اواخر عهد امویان در شوال سال ١٢٩ هجری‌ قمری اولین روزی که سیاه جامگان ایرانی نهضت خویش را در " سفیذنج " از نواحی مرو رسما اعلام کردند و پرچم خویش را برافراشتند ، بر پرچم آنها این آیه به چشم می‌خورد : « اذن للذین یقاتلون بانهم ظلموا و ان الله علی نصرهم لقدیر »[١] در آنروز که روز عید فطر بود ، سلیمان بن کثیر که یک تن از رهبران‌ نهضت جدید بود ، به دستور ابو مسلم خراسانی به اقامه نماز عید فطر و ایراد خطبه پرداخت و انقلاب علیه دستگاه خلافت اموی را در خطبه نماز عید اعلام کرد . اگر آیین مزدک در آنروز در میان ایرانیان جاذبه‌ای قوی‌ می‌داشت هیچ فرصتی از آن فرصت که باز هم مانند داشت بهتر برای ظهور و بروز و گرایش ایرانیان پیدا نمی‌شد ، ولی ما وقتی که به تاریخ مراجعه‌ می‌کنیم می‌بینیم که نهضتهای عدالتخواهی ایرانیان در دوره اسلام متکی به‌ اسلام بوده است نه مزدکی گری و غیره .
علت اینکه مزدکی گری نیز مانند مانویت بکلی منقرض شد و حتی به صورت‌ یک اقلیت مانند زردشتی گری باقی نماند ، همان است که در علت انقراض‌ مانویان گفته شده که : مسلمین مزدکیان را اهل کتاب نمی‌شمردند و برای‌ مذهب آنها

[١] سوره حج ، آیه . ٣٩