در هزار و اندی سال پس از حمله اعراب به این سرزمین معیارهای اخلاقی ، روحی و ملی ما دگرگون شده است ، کیفیت جنگاوری حریف بودن و هجوم آوری‌ ما به زبونی ، نان به نرخ روز خوری و ناجنسی و تذبذب بدل شد و از این‌ تغییر چه جرثومه‌های دیگر که به جانمان حمله می‌آورد . و ایضا همین مجله در شماره ٢٣ اردی بهشت ماه ٤٧ تحت عنوان " سمبولیسم در شعر " می‌نویسد : می‌دانیم حمله تازیان به ایران برای مردم مرز و بوم ما بسیار گران تمام‌ شد ، و در تصادم دو تمدن ایران و تازیان مردم ما از پای در آمدند و شکست‌ سیاسی به شکست معنوی انجامید . تازیان تمدن ایران را استهزا می‌کردند و ایرانیان را موالی یعنی بندگان می‌خواندند . جشنهای ایرانی موقوف شد ، باده که ایرانیان پس از ناهار و شام می‌نوشیدند عمل شیطانی و حرام خوانده‌ شد ، شعله‌های آتشکده‌های مرز و بوم ما خاموشی گرفت ، اما بزودی مردم‌ ایران به مقاومتهای جدی دست زدند و ملت ایران از خاکستر تیره بختی و شکست چون مرغ آتش برخاست و شعله‌های آتش نبوغ ایرانی از آتشکده جان‌ دانشورانی چون ابوریحان بیرونی ، فردوسی ، خیام ، عبدالله بن مقفع ، رودکی ، دقیقی ، زکریای رازی ، بیهقی زبانه کشید ، کابوس به پایان آمد . سرجان ملکم انگلیسی در تاریخ ایران می‌نویسد : پیروان پیغمبر عربی از پایداری و لجاجی که ایرانیان در دفاع از ملک و مذهب خویش نمودند چنان در خشم بودند که چون دست یافتند هر چیز را که‌ موجب تقویت ملیت دانستند عرضه تخریب و هلاک ساختند . شهرها با خاک‌ یکسان و آتشکده‌ها با آتش سوخته شد و مؤبدان