اسلام چنانکه پیش از این گفتیم به ملت یا قوم و دسته مخصوصی توجه‌ ندارد که بخواهد زبان آنها را رسمی بشناسد و زبان قوم دیگر را از رسمیت‌ بیندازد . زید بن ثابت به نقل مسعودی در التنبیه و الاشراف به دستور پیغمبر اکرم زبانهای فارسی ، رومی ، قبطی ، حبشی را از افرادی که در مدینه بودند و یکی از این زبانها را می‌دانستند آموخته بود و سمت مترجمی‌ رسول اکرم را داشت در تواریخ نقل شده است که حضرت امیر علیه السلام‌ گاهی به فارسی تکلم می‌کرده اند . به طور کلی آیین و قانونی که متعلق به همه افراد بشر است نمی تواند روی زبان مخصوصی تکیه کند ، بلکه هر ملتی با خط و زبان خود که خواه‌ ناخواه مظهر یک نوع فکر و ذوق و سلیقه است می‌تواند بدون هیچ مانع و رادعی از آن پیروی کند . بنابراین اگر می‌بینید ایرانیان پس از قبول اسلام باز به زبان فارسی‌ تکلم کردند ، هیچ جای تعجب و شگفتی نیست و به تعبیر دیگر این دو به‌ یکدیگر ربطی ندارد که مغرضان ، آنرا نشانه عدم تمایل ایرانیان به اسلام‌ بدانند . اصولا تنوع زبان علاوه بر اینکه مانع پذیرش اسلام نیست وسیله ای برای‌ پیشرفت بیشتر این دین هم محسوب می‌شود چه هر زبانی می‌تواند به وسیله‌ زیبائیهای مخصوص خود و قدرت مخصوص خود خدمت جداگانه‌ای به اسلام بنماید . یکی از موفقیتهای اسلام اینست که ملل مختلف با زبانها و فرهنگهای‌ گوناگون آنرا پذیرفته‌اند و هر یک به سهم خود و با ذوق و فرهنگ و زبان‌ مخصوص خود ، خدماتی کرده‌اند . اگر زبان فارسی از میان رفته بود ما امروز آثار گرانبها و شاهکارهای‌ اسلامی ارزنده ای همچون " مثنوی " و " گلستان " و دیوان " حافظ " و " نظامی " و صدها اثر زیبای دیگر که در سراسر آنها مفاهیم اسلامی و قرآنی موج می‌زند و پیوند اسلام را با زبان فارسی جاوید ساخته‌اند نداشتیم .